سرگشته » زندگی

دیروز، سیزدهم آبان

میریام — Thu, 05 Nov 2009 15:45:24 +0000

دیروز سیزده آبان بود.

صبح ساعت ده با سلما سر قائم مقام قرار داشتم. چون به تجربه روز قدس می دانستم مسیرها به سمت هفت تیر شلوغ میشود ساعت ۹ شال و کلاه کردم و به بهانه دانشگاه بیرون زدم…

حاصل چندین ساعت پیاده روی غیر از فیلم و عکس از وقایع، چشمهایی دردناک و سرفه های خشک و پایی همچنان دردناک است که می ماند یادگاری.

نمی دانم این اعتراض کردن ها و دستبند سبز بستن ها، کتک خوردن ها و ترس را تجربه کردن، این امیدواریِ همچنان، نتیجه ای خواهد داشت یا نه. نمی دانم آیا ما هم مانند پدران و مادرانمان چندین سال بعد پشیمان خواهیم شد از بهایی که پرداختیم و جوانی که درین هیجان و ترس و فعالیت ها سپری کردیم؟

شاید.

خیلی ها این فعالیت ها را به حساب داغیِ خون جوانی و بی دغدغه بودن و ساده لوح بودن می گذارند.

بگذار بگذارند.

اما عقیده و آرمانی که بهایی برایش پرداخت نشود، ارزش به دست آوردن هم نخواهد داشت. شاید امروز ما اشتباه کنیم. شاید این راه هم به ترکستان باشد، اما ترجیح می دهم امروز برای چیزی که به آن معتقدم تلاش کنم تا فردا حسرت فرصت های از دست رفته را نخورم که چرا زمانی که می توانستم کاری ـ هرچند کوچک و بی اهمیت ـ برای بهبود اوضاع خودم، کشورم و مردمم انجام دهم قدمی از قدم برنداشتم. ترجیح می دهم در خیابان کنار دوستانم باشم تا در خانه بنشینم و از دور، گذر زندگی را که آنها شکل می دهند نظاره کنم.

کمی تغییرات

میریام — Mon, 02 Nov 2009 05:24:29 +0000

این روزها در حال تغییر دادن و تغییر کردنم. کمی بی تفاوت تر، کمی بی توجه تر، کمی سبک بال تر. اگر هستی که بودنت خوش است، اگر هم نیستی که شب هایم باز هم روشن است.

برنامه ریزی کمی دقیق تر. بالاخره برای گرفتن پاسپورت هم اقدام کردم تا افقهای بلاد کفر را نیز در نوردیم. به هرکسی می گفتم پاسپورت ندارم تعجب می کرد، ولی خب تا بحال به کارم نیامده بود.

من و زندگی هم با هم کنار آمده ایم. هر دو راه خودمان را می رویم. حالا این وسط زور هرکس بیشتر چربید…

زندگی بامزه/سادیست

میریام — Thu, 29 Oct 2009 19:19:07 +0000

زندگی بعضی وقت ها کارهای بامزهای می کند. از پس گردنت می گیرد و بی هوا از وسط راهی ـ که گمانم به گمانش اشتباه است ـ و تو هم هیچ مشکلی با آن نداری بلندت می کند، و با مخ می اندازدت وسط راه دیگری که نه تنها بهتر بنظر نمی رسد، بلکه اکثر مواقع تیره تر و سخت تر و پرفراز و نشیبتر هم هست. شاید هم سادیسم دارد.

چه کسی فکرش را می کرد؟

میریام — Sun, 18 Oct 2009 08:28:13 +0000

چه کسی فکر می کرد یک آرزوی ساده، که از یک لحظه سکوت ناشی شده بود به اینجا ختم شود؟

چه کسی فکر می کرد زندگی در کنجی منتظر نشسته تا تو را غافلگیر کند؟ منتظر نشسته تا اقرار به شکست کنی و لب باز کنی و بگویی و . . .

و بعد همین آرزوی ساده را تبدیل به امتحانی بزرگ کند از همه چیزهایی که ـ فکر می کردی ـ یاد گرفته ای و همه تجربه ها و همه آن ادعاهای بزرگ؟ تا نشانت بدهد هنوز که هنوز است ـ در اعماق آن سکوت ـ کودکی هستی که ماه را آرزو می کنی؟

ـ آرزوها سراب و دامی بیشتر نیستند. اما کدام ما می خواهد از این سراب به دل کویر بزند؟

تجربه

میریام — Fri, 16 Oct 2009 18:04:58 +0000

میگن تجربه اس. به درد می خوره بعدها. والا یه سری تجربه ها رو آدم نداشته باشه هم باز چرخ زندگیش می چرخه هیچ، بهتر و سبک تر و روشن تر هم می چرخه.

یادم باشد

میریام — Mon, 09 Feb 2009 22:23:17 +0000

با دوست قدیمی که هیچگاه نه همدیگر را دیده ایم نه حتی نام هم را می دانستیم صحبت می کردم. چند سال است همدیگر را می شناسیم و شاید شبهای طولانی از خیلی چیزها با هم صحبت کردیم. چیزهایی را یادم انداخت که شاید مدتی بود خیلی بهشان فکر نکرده بودم.

اینکه یک بار، وقتی از دوران طولانی سکوت بیرون آمدم، به خودم گفتم هر وقت تمام کتابهای خوب دنیا را خواندم، هر وقت تمام جاهای دیدنی دنیا را دیدم، هر وقت تمام آهنگهای زیبای دنیا را گوش دادم، تا هر وقت کسی بود تا بتوانم با او صحبت کنم و از یادش لبخند بزنم، تا هر زمان توانستم تغییری حتی خیلی کوچک و بی اهمیت ایجاد کنم، تا آن وقت هنوز دلیلی برای زنده بودن، برای زنده ماندن، برای لذت بردن از زندگی وجود دارد.

Dream

میریام — Wed, 08 Feb 2006 07:07:00 +0000

I dreamt a dream last night

That my dream is gone from me

I dreamt a dream last night

That my whole life shrinks

Before my very eyes

I dreamt a nightmare last night

That I am chained to this world

There is no way back, and no way forth

Madness

میریام — Wed, 28 Dec 2005 17:56:00 +0000

Thus madness begins.

There was loneliness and then you were lost, and have never been found, you don’t want to be found.

Life is mirage; you go on and end up in an endless desert, where there is no going back and there is no going forth. We all are trapped in this mirage of life and will not find a way out unless we are awake, yet we can not wake up cause we do not know we are asleep.

What a nightmare.

My life has been a nightmare I can not wake up from . . .