سرگشته ,Wayfarer ,Miriam Aghazade ,Maryam Aghazade, میریام , مریم

ما آدمهای دو رو، ما آدمهای مرده پرست و شکست خورده دوست و اندوه پسند.

اگر کسی بگوید شادمان است، اگر کسی بخواهد شادی اش را با ما قسمت کند، یا لبخندی از سر بزرگ منشی می زنیم و می گذریم، یا در دل می گوئیم “چقدره ساده! است. با این چیزها شاد می شود”، انگار که برای شاد شدن نیاز به دلیل بزرگی هست، یا اینکه گمان می کنیم پز خوشبختی اش را می دهد.

اما اگر کسی بگوید افسرده ام، غمگینم، از زندگی خسته ام، شکست خورده ام، افتاده ام، دورش جمع می شویم مانند لاشخورهایی که از اندوه دیگران تغذیه می کنند. این احساس برتری نسبت به آن کسی که افتاده “که من او نیستم”، این احساس قدرت که به ما دست می دهد، “که او به من پناه آورده تا دلداری اش بدهم، تا مطمئنش کنم”.

ما آدمهای دو رو، ما آدمهای مرده پرست و شکست خورده دوست و اندوه پسند.

Some times when you are in the mountain, and every where is covered with silky snow as if there is no color left in the world, in that cold and silence, you feel peace and close, close to the gods of nature . . .

It seems world has come to its end, that nothing matters any more, not happiness nor sadness. That you are complete now and if you die right this very moment, you have nothing to regret. You have lived your whole life in this moment.

“Beautous angel of death, if you come to collect my soul this very moment, i shall follow thee with a content heart to the land of light,”