چرا نمی توانیم خودمان را فریب دهیم که «پشیمان نیستم؟»

چرا به جایی می رسیم که قانون های خود را زیر پا می گذاریم و به خودمان می گوییم ـ این دفعه «فرق» می کند؟ درحالیکه ـ هیچ ـ فرقی نمی کند؟

امشب در کمال وقاحت به «او»ی درون آینه نگاه کردم و گفتم: ـ پشیمان نیستم. حتی اگر بارها زمینم بزنی باز هم این راه را می روم. این خیانت را در حق «خود»م نمی کنم.

ـ نمی گذارم این آخرین باور را بگیری. حتی اگر مجبور شوم بر زمینت بزنم تا شفاعتت را بگیرم  . . .