پشیمانی
چرا نمی شود جلوی پشیمانی را گرفت؟
چرا نمی توانیم خودمان را فریب دهیم که «پشیمان نیستم؟»
چرا به جایی می رسیم که قانون های خود را زیر پا می گذاریم و به خودمان می گوییم ـ این دفعه «فرق» می کند؟ درحالیکه ـ هیچ ـ فرقی نمی کند؟
امشب در کمال وقاحت به «او»ی درون آینه نگاه کردم و گفتم: ـ پشیمان نیستم. حتی اگر بارها زمینم بزنی باز هم این راه را می روم. این خیانت را در حق «خود»م نمی کنم.
ـ نمی گذارم این آخرین باور را بگیری. حتی اگر مجبور شوم بر زمینت بزنم تا شفاعتت را بگیرم . . .
