گلبرگ را ز سنبل مشکین نقاب کن یعنی که رخ بپوش و جهانی خراب کن
بگشا به عشو نرگس پرخواب مست را وز رشک، چشم نرگس رعنا پر آب کن
ایام گل، چو عمر، به رفتن شتاب کرد ساقی، به دورِ باده گلگون شتاب کن
حافظ وصال میطلبد از ره دعا یا رب، دعای خستهدلان مستجاب کن
امروز تفالی زدم به دیوان حضرتش. . . قصه دل ما نوشت
در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد
جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت عین آتش شد ازین غیرت و بر آدم زد
عقل میخواست کزان شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد
مدعی خواست که آید به تماشاگه راز دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد
دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد
حافظ آن روز طرب نامه عشق تو نوشت
که قلم بر سر اسباب دل خرم زد
