دوستت دارم‌ها طعم دیگه‌ای داشت.

پارسال همچی روزهایی شبها تا دیروقت بیدار می‌موندیم تا مطمئن بشیم همه دوستها برگشتن، که اشکی بریزیم برای اونایی که دیگه برنمی‌گردن، که دعایی بخونیم برای بعضی‌ها تا کاش زودتر برگردن.

پارسال این روزهامون اشک بود و دلهره و ناامیدی، سرفه بود و گلوهای ملتهب و درد باتوم.

نظام فعلی ولایت فقیه که رهبری آن را آیت ­الله خامنه­ای بر عهده دارد با چنان چالش جدی مواجه است که احتمال بازگشت وضعیت سیاست ایران به شرایط پیش از انتخابات بسیار ضعیف بنظر می­ رسد. بنابراین وضعیت سیاسی ایران در آینده نزدیک چه مسیری را در پیش خواهد گرفت؟ با بررسی جنبش اعتراض ­آمیز ملی و سرکوب خشونت ­بار آن می­ توان سرنخ­ های مهمی به دست آورد.

این بحران پس از انتخابات به روشنی نشان داده که بنیان سیاسی اجتماعی رژیم فعلی بواسطه وجود چهار شکاف، دچار مشکل شده است. نخست شکاف بین «اصلاح­ طلبان و اصول­ گرایان»؛ دوم شکاف بین «شهرها و روستاها»؛ سوم (در مرکز رژیم) شکاف بین «گروه خامنه­ ای و گروه رفسنجانی»؛ و چهارم شکاف مابین «اسلام و جمهوری».

هر شکاف معانی پیچیده­ ای در سطح اجتماعی دارد. اما با اینکه محمود احمدی ­نژاد چهره پوپولیستی از خود نشان داد، اقدامات مختلفی که در پیش گرفت این شکاف­ های داخلی را تشدید کرد و احتمال برخورد و درگیری اجتماعی را افزایش داد.

احمدی ­نژاد طی نخستین دوره ریاست جمهوری خود همواره انتخاب مجددش را حائز اهمیت بسیار و اولویتی مهم می ­دانست. ادامه ریاست جمهوری وی نفوذ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را، که منبع پایدار و ثابت قدرت سیاسی وی محسوب می ­شود، تثبیت و تقویت می­کرد. سپاه پاسداران که طی هشت سال جنگ تحمیلی ایران و عراق (که در سال ۱۹۸۰ آغاز شد) هدایت این جنگ را به عهده داشت، در بحرانهای دیپلماتیک متعدد متعاقب وفادارانه و با ثبات قدم از حکومت اسلامی حمایت کرد. اکنون که دولت اوباما تمایل و آمادگی خود برای آغاز گفتگو با ایران را نشان داده، ظاهراً سپاه دچار تردید و بلاتکلیفی شده است.

بنظر می­رسد انتخاب باراک اوباما تا حدی روی جو سیاسی ایران تأثیر گذاشته باشد. اگر نوامبر سال گذشته جان مک­کین در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شده بود، به احتمال زیاد احمدی ­نژاد بدون هیچ مشکلی مجدداً به عنوان رئیس­جمهور انتخاب می ­شد. این امر تسلط سپاه بر قدرت را تثبیت کرده و راه دستیابی به هدف آنها، یعنی ایجاد یک نخبه ­سالاری نظامی را هموار می­کرد.

و احتمالاً احمدی ­نژاد ترجیح می ­داد علاقه مردم به انتخابات ریاست ­جمهوری را کاهش داده، میزان مشارکت کمتری در انتخابات داشته باشد و پیروزی مطلق و بی ­­چون و چرایی به دست آورد.

اما به چند دلیل این سناریو درست پیش از انتخابات از کنترل خارج شد. نخست آنکه میرحسین موسوی رقیب اصلی احمدی نژاد مبارزه انتخاباتی گسترده و موثری را آغاز کرد که عمدتاً بر اینترنت متکی بود. وانگهی، نزدیک انتخابات خصومت قشر شهرنشین نسبت به احمدی نژاد افزایش یافت. حدوداً یک هفته پیش از رأی­گیری احمدی نژاد در نخستین مناظره تلویزیونی کاندیداهای ریاست جمهوری در ایران شرکت کرد. وی امیدوار بود قسمتی از آرای از دست رفته ­اش را بازیابد اما حضورش در این مناظرات بر شدت مخالفت ­ها افزود. وانگهی، موسوی که در ابتدا کاندیدای ضعیفی در نظر گرفته می­ شد بطور غیرمنتظره ­ای تبدیل به نماد آرمانی جنبش ضد احمدی نژاد شد. و به احتمال زیاد جناح احمدی نژاد آنقدر روحیه خود را از دست داده و تضعیف شده بود که برای پیروزی به نقض قوانین انتخاباتی و حتی تقلب نیاز داشته باشند.

تبعیض و بی­ عدالتی در روند انتخابات و نتایج آن بطرز شبهه ­برانگیزی مشهود گردید. شمار آرای اعلام شده در هر استان شباهت زیادی به نتایج انتخابات پیشین داشت. و میزان آرای کسب شده توسط سومین کاندیدا یعنی مهدی کروبی بطرز غیرقابل باوری کمتر از یک درصد بود. و در آخر شورای نگهبان نتایج انتخابات را بطور شتابزده ­ای تأیید کرد که این امر اعتبار انتخابات را زیر سوال برد.

در حال حاضر ساختار قدرت احمدی نژاد-آیت­الله خامنه­ای نمی­ تواند شرایط سیاسی ایران را به پیش از انتخابات ۱۲ ژوئن (۲۲ خرداد) بازگرداند. بلکه ساختار قدرت طبق یکی از سناریوهای ذیل تغییر خواهد کرد: شکل­گیری یک نخبه­ سالاری نظامی تحت کنترل سپاه پاسداران؛ استعفای احمدی نژاد از ریاست جمهوری؛ یا فاجعه­ ای تمام عیار برای جمهوری­اسلامی.

سناریوی اول تحقق یافتن هدف سپاه پاسداران است که در اوایل سال ۲۰۰۵ آشکار شد. طی چهار سال گذشته دولت احمدی نژاد از درآمد نفتی برای تقویت سازمان سپاه پاسداران تا حد ممکن استفاده کرده است. اما شکافی که از زمان ۱۲ ژوئن در کشور ایجاد شده آنقدر افزایش یافته است که معلوم نیست سپاه بتواند بر وضعیت تسلط یافته و قدرت خود را بازیابد.

حتی اگر دولت ایران سعی کند اعتراضهای مردمی را با استفاده از خشونت سرکوب کرده یا مانع از انعکاس این سرکوب در رسانه­ های بین المللی شود، پنهان کردن رویدادهای سیاسی از دید جامعه بین­ الملل و مردم غیرممکن است. در نتیجه تا زمانی که رژیم فعلی نتواند اعتماد مردم را مجدداً به دست آورد بازگشت به وضعیت عادی بسیار دشوار است.

بنابراین سناریوی دوم محتمل ­تر بنظر می­رسد. اگر رفراندوم قانونی درباره نتایج انتخابات برگزار شود که به استعفای احمدی نژاد منجر گردد، حداقل مشروعیت حکومت حفظ خواهد شد. اگر چنین سناریویی محقق شود، نظام سیاسی ایران به سوی دموکراسی و آزادی سیاسی پیش خواهد رفت.

اما در صورتی که هر دوی این سناریوها محقق نشوند، نتیجه امر آشفتگی سیاسی و آینده­ای غیرقابل پیش ­بینی خواهد بود که نمی­تواند از مداخله نظامی همسایگان ایران، منجمله اسرائیل، جلوگیری کند.

بطور کلی می­ توان این وقایع را دوره «پسااسلامی» جدیدی در ایران، خاورمیانه و جهان اسلام نامید.

سوزوکی هیتوشی

مترجم: مریم آقازاده

امروز با سردرد و ریه هایی دردناک و سرفه های خشک که از خواب بیدار شدم همه صحنه های دیروز جلوی چشمهایم بود، به همان وضوحی که دیشب توی خوابهایم می دیدم، و هنوز نفرت همانقدر غلیظ توی رگهایم جریان دارد.

تهران امروز کربلا بود. عاشورا بود. خونی که امروز تو خیابون انقلاب و ولیعصر به زمین ریخت سرخ تر از خون شهدای کربلا نباشه کمرنگ تر نیست.

ما نسلی هستیم که برخورد مستقیمی با ایشون نداشتیم و خاطراتمون دست دوم بود، اما بعضی آدم ها هستند که تأثیرگذاری و عظمتشون بسته به زمان و مکان نیست. و شجاعتی که طی این روزهای سخت شاهدش بودیم، روزهایی که خیلی ها مردم این مملکت رو به حال خودشون رها کردند …

Recently I had sharp words for an article by Borzou Daragahi of The Los Angeles Times because it was “so partial, so distorting, so wrong that it verged on sabotage of the demands, aspirations, and ideas of the Green movement”. Daragahi cited a few “analysts” who, more from their personal interests than from knowledge of the opposition, denounced Mir Hossein Mousavi and called on the US Government to recognise the outcome of June’s Presidential election.

Fortunately, in my opinion, Daragahi quickly walked away from that piece, recognising that the 13 Aban protests would be “significant”. However, he has now posted an interview with Karim Sadjadpour, one of the most prominent US-based analysts of Iran, which revives my concerns: “Is Obama administration dissing the ‘green’ opposition movement?”

Sadjadpour claims, in support of the headline, “There are certainly analysts in Washington, including within some branches of the U.S. government, who believe that Iran’s opposition movement is either dead or does not deserve to be taken seriously,” then adding — in an apparent contradiction — “[But] I’ve never found them to be dismissive or unsympathetic towards the green movement”. However, whether Obama’s officials love, loathe, or have no time for the Green Wave, “They feel they can’t put all their eggs in the basket of the opposition.”

My concerns are not over Sadjadpour, whose analysis I appreciate. Instead, it is with the “they” who he is invoking. I do not know their names. I do not know on what basis they are making their judgements. And I certainly do not know their motives for proclaiming the Death of the Opposition.

Sadjadpour throws out clues. Part of Washington’s distance could be benevolent: “The Obama administration worries that if it is seen as too vocally supportive of the opposition…it could end up sabotaging the movement.” On the other hand, it could be the calculation that a nuclear deal with Tehran trumps all other considerations: “The prospect of political reform in Tehran appears to be at best a medium-term process, while the prospect of Iran reaching a nuclear weapons capability is an immediate concern.

The point remains, however: We Just Don’t Know. And my concern remains and now grows with each article — the original Daragahi piece, the snide comments of Jackson Diehl on “Iran’s Unlovable Opposition” in the Washington Post, and the distortions of David Ignatius in the same paper  — that claims to “know” the Iranian opposition. Are the ignorance that poses as knowledge and the insults that pose as analysis not only representative of the authors but of Government officials who stand as unnamed sources behind them?

Is Obama administration dissing the ‘green’ opposition movement?

Borzou Daragahi

As the United States attempts to grapple with Iran over its nuclear program, some worry that it will sacrifice the Islamic Republic’s grass-roots opposition movement.

Karim Sadjadpour is an Iran analyst at the Carnegie Endowment for International Peace in Washington. He’s regularly hobnobbing with Beltway policymakers and advisors as well as those within the kaleidoscope of think tanks issuing reams of recommendations for them.

He says that opinion in Washington is mixed. Though he himself believes that Iran’s opposition movement remains a force to be reckoned with, some disagree.

“There are certainly analysts in Washington, including within some branches of the U.S. government, who believe that Iran’s opposition movement is either dead or does not deserve to be taken seriously,” he said.

But, he said, “in numerous conversations with the key formulators of Iran policy in the Obama administration I’ve never found them to be dismissive or unsympathetic towards the green movement.”

Still, for a whole bunch of reasons, the administration is also hedging its bets.

“They feel they can’t put all their eggs in the basket of the opposition,” he said.

or one thing, they worry that Iran’s drive to master nuclear technology is moving faster than its move toward democracy. “The prospect of political reform in Tehran appears to be at best a medium-term process, while the prospect of Iran reaching a nuclear weapons capability is an immediate concern,” said Sadjadpour, who was last in Iran in 2005.

But there’s another matter, says Sadjadpour. The Obama administration worries that if it is seen as too vocally supportive of the opposition, as has been demanded by some commentators, it could end up sabotaging the movement.

“They’re concerned that enthusiastic U.S. patronage of the opposition movement could prove more hurtful than helpful to their cause,” he said.

The administration’s uncertainty stems in part from mixed messages it’s getting from Iran and supporters of the opposition.

“Some think the U.S. could and should be doing much more, others argue that this is an internal Iranian drama and further American support would be counterproductive,” he said.

Following the beatings, mass imprisonments and televised trials of opposition members, Sadjadpour said he thinks the administration could get away with being more outspoken in criticizing Iran for failure to measure up to globally accepted standards of human rights and justice.

“I have no illusions that raising the issue of human rights will compel the regime to have second thoughts about employing repression and brutality,” he said. “But if we continue engagement while neglecting to talk about human rights, the United States sends the signal to the Iranian people that America is a cynical superpower willing to ‘do a deal’ at their expense.”

While dialog with Iran is important, diplomatic engagement is not an end in itself, but a way to curb Iran’s nuclear program and moderate its foreign policy, he said.

Sadjadpour, for one, said he very much doubts that the current ruling establishment in Tehran seeks an accommodation with the U.S.

“As long as Ahmadinejad remains president and [Supreme Leader Ali] Khamenei remains leader, I am skeptical about Iran’s willingness to make and adhere to meaningful compromises on issues like the nuclear issue and Israeli-Palestinian conflict,” he said.

That doesn’t mean the U.S. should revert back to the “regime change” policies and rhetoric of the Bush administration. In fact, Sadjadpour said he was convinced that that Khamenei and Ahmadinejad would actually welcome a military strike.

“It may be their only hope to silence popular dissent and heal internal political rifts,” he said.

But ruling out war doesn’t mean the U.S. should get all lovey-dovey with Tehran’s current establishment.

“We should certainly refrain from employing policies that dampen the momentum of the green movement, or alter its trajectory,” he said. “This means treading carefully on ‘engagement,’ broadening the conversation beyond just nukes and avoiding military confrontation.”

Marjan Abdollahian was on the staff of the moderate conservative Hamshahri newspaper, published by Tehran’s city council; arrested July 9.

Mohammad Ali Abtahi Chief of Staff, and then Vice President to Mohammad Khatami for parliamentary affairs; a principal advisor to Mehdi Karroubi (the other reformist candidate) in the rigged June presidential election; popular reformist and one of the first clerics to launch a blog, Webnevesht; a leading member of the Association of Combatant Clerics, the reformist leftist clerical organization that supports Mir Hossein Mousavi.

Bahman Ahmadi Amooei journalist and husband of Jila Bani Yaghoob.

Reza Alijani winner of RWB’s 2001 Fondation de France press freedom prize; close to the Nationalist-Religious Coalition, has been jailed numerous times; arrested June 13 (later released).

Morteza Alviri leading advisor to Mehdi Karroubi; contributor to many reformist newspapers, particularly to the daily Hamshahri, when he was Tehran’s Mayor (released recently).

Mahsa Amrabadi reporter for the Etemaad-e Melli (National Trust) daily, the mouthpiece of the National Trust Party of Mehdi Karroubi; arrested June 14 and kept in solidarity confinement while pregnant (released recently).

Karim Arghandehpour journalist writing for reformist newspapers Salaam, and, Vaghaa-ye Ettefaaghiyeh, both of which were shut down by the hard-liners. He ran a blog, www.futurama.ir.

Hassan Asadi Zaydabadi blogger, and director of the human rights committee of the Organization of University Graduates of Islamic Iran (known in Iran as Advaar-e Tahkim); a supporter of Karroubi.

Mohammad Atrianfar deputy Interior Minister in the first Khatami administration; member of the Central Committee of the Executives of Reconstruction Party (ERP), a reformist party; editor-in-chief of the popular daily Hamshahri during the second Khatami administration; manager of Shargh, a popular daily reformist newspaper shut down by the hardliners.

Shokoufeh Azar reformist journalist.

Jila Baniyaghoob prominent female journalist, working previously for many reformist newspapers; editor of the website Kannon-e Zanaan-e Irani (Center for Iranian Women); writing at http://irwomen.net; winner of numerous awards (released).

Behzad Basho cartoonist, arrested June 14.

Masoud Bastani journalist and husband of Mahsa Amrabadi. On 5 July when he asked authorities about the fate of his pregnant wife, he was also arrested. After his show trial, he was handed a sentence of several years in jail.

Misagh Bolhasani a poet publishing her work in dailies and other publications.

Alireza Eftekhari journalist working for Abrar, an economic daily; died from injuries sustained on 15 June at the hands of security forces.

Satiar Emami Photojournalist.

Mostafa Ghavanlou Qajar blogs at www.shajar.ir and contributor to the U.S.-funded Radio Farda.

Saeed Hajjarian leading reformist strategist; advisor to Mohammad Khatami during his presidency; editor-in-chief of Sobh-e Emrooz (this morning), a leading reformist newspaper shut down by the hardliners; member of the Central Committee of the reformist Islamic Iran Participation Front, Iran’s largest political party; deputy Minister of Intelligence for counter-intelligence (1984-89); semi-paralyzed by an assassination attempt on his life in March 2000; recently released after receiving a suspended five-year sentence following a televised show trial.

Mir-Hamid Hassanzadeh formerly with ISNA, the Iranian Student News Agency (ISNA) and director of Ghalam News website, close to Mir-Hossein Mousavi; arrested August 5.

Hadi Haydari cartoonist and member of the public relations department of the Islamic Iran Participation Front (released later)

Mashallah Haydarzadeh a journalist active in southern Iran; arrested June 14.

Arash Hejazi writer and publisher (tried and sentenced to several months in jail).

Alireza Hosseini Beheshti Editor-in-Chief of Kalameh Sabz (green word), the daily mouthpiece of Mir Hossein Mousavi. The daily was closed after the rigged election (since released).

Kouroush Javan photojournalist.

Hamzeh Karami reformist journalist.

Mohammad Reza Khatami younger brother of the former president; a medical doctor (nephrologist); former deputy Health Minister for two years; one of the founders of the Islamic Iran Participation Front in 1998, its first Secretary-General, and currently a member of its central committee; a faculty member at Tehran University of Medical Sciences; elected in March 2000 to the 6th Majles as the first Tehran deputy with 1,794,365 votes; managing editor of the now-banned reformist daily Mosharekat [participation], the mouthpiece of the IIPF; married to Zahra Eshraghi, granddaughter of Ayatollah Khomeini and an activist in women’s rights (released later).

Mehdi Khazali publisher of Hayyan; son of prominent conservative cleric, Ayatollah Abolghasem Khazali.

Ebrahim Khoshchehreh journalist close to the Nationalist-Religious Coalition, active in Lahijan (in northern Iran); arrested June 21.

Saeed Leylaaz Economic advisor to the Khatami administration; journalist; strong critic of Ahmadinejad’s economic policies.

Hassan Maadikhah director of the Zarreh Publication and son of Abdol-Majid Maadikhah, the former Minister of Cultural and Islamic Guidance.

Hamideh Mahhozi a reformist journalist active in southern Iran.

Javad Mahzadeh reformist journalist.

Rajabali Mazrouiee head of the Journalists Association; reformist Majles (parliament) deputy in the 6th Majles (2000-2004); economic editor of Salaam (1991-1999), the popular reformist daily that was closed by the hardliners in 1999; arrested on 20 June (released later).

Seyyed Khalil Mir Ashrafi a television producer and journalist, arrested June 14.

Mohsen Mirdamadi Secretary-General of the Islamic Iran Participation Front; chairman of the 6th Majles Committee on National Security; one of the three principal leaders of US Embassy takeover in 1979; editor of Norooz, the mouthpiece of IIPF, which was closed by the hardliners; arrested June 14.

Saeed Movahedi freelance photojournalist; arrested July 9.

Mohammad Hossein Naeimipour blogged at www.mowj.ir; leader of Pouyesh-e Sabz (Green Wave), a youth organization supporting Mohammad Khatami and Mir Hossein Mousavi; son of Mohammad Naeimipour, the prominent reformist journalist.

Shiva Nazari Ahari blogged at http://azadiezan.blogspot.com; member of the Reporters of Human Rights Committee; arrested June 13.

Behanam Nikzad journalist arrested on November 4.

Kambiz Norouzi Secretary of the Legal Committee of the Iranian Journalists Association.

Mohammad Reza Nourabakhsh editor of the daily Farhikhtegan (the intellectual elites); recently closed by the hardliners.

Hossein Nouraninejad runs the blog, haboot-e natamam; director of Mir Hossein Mousavi’s campaign in western Tehran; a leading member of the reformist Islamic Iran Participation Front.

Fariba Pajooh journalist covering national politics and foreign policy for major Iranian news agencies and newspapers since 1999, including dailies such as Shargh, Etemad Melli, Ham Mihan (all closed by the hardliners), Iran, Aftab Yazd, and Seda-ye Edalat; Shahr news agency, the Iranian Labor News Agency, the Iranian Student News Agency; and Gozaresh, a monthly magazine.

Ali Pirhosseinlou blogger for Norooz, the website of the reformist Islamic Iran Participation Front; arrested together with his wife (released after 50 days in jail).

Farhad Pouladi journalist working for AFP; arrested November 4 (reportedly released).

Mojtaba Pourmohsen editor of Gilaan-e Emrooz (Today’s Gilaan); Gilaan is a province in northern Iran by the Caspian Sea; contributor to Radio Zamaneh (a Persian radio station based in the Netherlands) from Rasht (Gilaan’s provincial capital); arrested June 15.

Mohammad Qoochani prominent reformist journalist, editor of many reformist newspapers shut down by the hardliners (e.g., Shargh [east]; Hammihan [compatriot], and the weekly, Shahrvand Emrooz [today's citizen]); editor of Etemaad-e Melli; son-in-law of Emad Baghi, the prominent journalist and human rights advocate (released recently).

Taghi Rahmani close to the Nationalist-Religious Coalitions; has spent 14 years in jail over the past 30 years; husband of Narges Mohammadi, a prominent human rights advocate; arrested June 13 (and later released).

Hoda Saber close to the Nationalist-Religious Coalition; jailed numerous times; arrested June 13 (released later).

Shadi Sadr journalist and human rights advocate (released later).

Eisa Saharkhiz an outspoken journalist critic of the Supreme Leader, Ayatollah Ali Khamenei; contributor to www.roozonline.com; in charge of the domestic press during the first two years of Khatami’s presidency, a period when the Iranian press blossomed; arrested July 5.

Majid Saidi Photojournalist

Kayvan Samimi Behbahani Managing editor of Naameh (Letter), a monthly publication, close to the Nationalist-Religious Coalition. Naameh was also closed.

Negar Sayeh journalist

Hengameh Shahidi journalist for Etemaad-e Melli and advisor to Karroubi; went on a hunger strike in jail (released recently; currently on trial).

Ruhollah Shahsavar a journalist in Mashhad (in northeastern Iran); arrested June 17.

Saeed Shariti the editor of the news website Nooroz, the official site of the reformist Islamic Iran Participation Front, the largest political party in Iran.

Mehdi Shirzad blogger; son of Dr. Ahmad Shirzad, a leading member of Islamic Iran Participation Front, and a critic of Ahmadinejad’s nuclear policy.

Amanollah Shojaei a blogger living in Bushehr, in southern Iran; arrested June 14.

Hossein Shokouhi reporter and journalist writing for Payaam-e Jonoob (the Message of the South), in southern Iran.

Fariborz Soroush freelance journalist who worked for US-funded Radio Farda; imprisoned in the past for his work for Radio Farda; arrested in Karaj, a town 40 km west of Tehran.

Abdolreza Tajik political activist, economist, and close to the Freedom Movement of Iran and the Nationalist-Religious Coalition; has worked for many reformist newspapers, including Bahar (closed in 2001), Hambastegi (closed in 2003) and Shargh (closed in 2008); arrested June 14 at the headquarters of the daily Farhikhtegan (the intellectual elites). (released)

Mostafa Tajzadeh Deupty Interior Minister in the first Khatami administration; supervised elections for the first city councils and the 6th Majles, praised for its even-handedness and transparency; member of the Central Committees of both the Islamic Iran Participation Front and the Islamic Revolution Mojahedin Organization; outspoken critic of the hardliners; contributor to many reformist newspapers and websites; arrested June 14.

Somayyeh Tohidloo blogger at http://smto.ir ; political activist; sociologist; supporter of Mir Hossein Mousavi (released later)

Mojtaba Tehrani Journalist at Etemaad-e Melli daily, arrested 29 June.

Mehdi Yazdani Khorram an editor at Etemaad-e Melli, arrested 5 August.

Mohammad Reza Yazdanpanah journalist and blogger, arrested 7 July.

Mehdi Zaboli is a photographer.

Ali Zare is photojournalist for the daily Hamshahri.

Nafiseh Zare Kohan is a blogger who worked for many reformist newspapers; arrested 4 November together with her husband Hojjat Sharifi.

Ahmad Zaydabadi distinguished journalist writing for roozonline.com and print media in Iran; Secretary General of the Organization of University Graduates of Islamic Iran (known in Iran as Advaar-e Tahkim); a supporter of Karroubi and close to the Nationalist-Religious Coalition. According to his wife Mahdiyeh Mohammadi, he has been kept in solitary confinement for so long that at one point he came close to committing suicide. He is said to be under incredible pressure to apologize to Ayatollah Ali Khamenei for writing an open letter criticizing the Supreme Leader.

In addition, Maziar Bahari, the Iranian-Canadian journalist and a correspondent for Newsweek in Iran, was arrested on 22 June. He was released on bail on October 17 and was allowed to leave Iran.

Foreign journalists have also not escaped the wrath of the hardliners. Two Dutch TV journalists working for Nederland 2 were arrested and expelled. Reporter Yolanda Alvarez of the Spanish television station TVE was deported together with her crew. Jon Leyne of the BBC was also expelled. A Danish journalism student, Niels Krogsgaard, 31, has been the latest foreigner targeted. He was reported missing on Wednesday, 4 November after attending a rally making the 30th anniversary of the US Embassy takeover.

لینک مرتبط : http://bit.ly/1sD77Z

ماده ۱ - دولت مجاز است با رعایت موارد زیر قیمت حامل‌‏های انرژی را اصلاح کند:
الف – قیمت فروش داخلى بنزین، نفت گاز، نفت کوره، نفت سفید و گاز مایع متناسب با قیمت فوب خلیج فارس و شرایط اقتصادى کشور به گونه‌‏اى تعیین شود که حداکثر پس از سه سال از ابلاغ این قانون قیمت حامل‌‏های فوق بیش از ده درصد از قیمت‌‏های فوب خلیج فارس با احتساب هزینه‌‏هاى مترتب ) شامل حمل و نقل، توزیع و مالیات و عوارض قانونى) کمتر نباشد.
تبصره ۱ – قیمت فروش نفت خام به پالایشگاه‌‏هاى داخلى حداقل ۹۵ درصد قیمت فوب خلیج فارس تعیین مى‌‏شود و قیمت فرآورده‌‏ها متناسب با قیمت فوب خلیج فارس تعیین می‌‏گردد و بخشهاى غیردولتى مجاز به تجارت و فعالیت در بخش بالا دستی خواهند بود.
ب – قیمت فروش داخلی گاز طبیعی به گونه‌‏ای تعیین شود که حداکثر ظرف ۳ سال از ابلاغ این قانون معادل ۷۵ درصد متوسط قیمت گاز طبیعی صادراتى شود.
ج – قیمت فروش داخلى برق به گونه‌‏ای تعیین شود که حداکثر ظرف ۳ سال از ابلاغ این قانون معادل قیمت تمام شده آن باشد.
تبصره ۲ – قیمت تمام شده برق، مجموع هزینه‌‏های تبدیل انرژی، انتقال و توزیع و هزینه سوخت با راندمان حداقل ۳۸ درصد نیروگاه‌‏های کشور و رعایت استانداردها محاسبه می‌‏شود و هر ساله حداقل یک درصد به راندمان نیروگاه‌‏های کشور افزوده شود بطورى که تا پنج سال به راندمان ۴۵ درصد برسد.
تبصره ۳- درخصوص قیمت برق و گاز طبیعی دولت مجاز است در موارد خاص قیمت های ترجیحی را اعمال نماید.

ماده ۲- دولت مجاز است برای مدیریت آثار نوسان قیمت‌‏های بین‌‏المللی حامل‌‏های انرژی بر اقتصاد ملی، از طریق تعیین و اخذ مالیات و عوارض و اخذ ما به التفاوت و یا پرداخت یارانه اقدام نماید. وجوه حاصل از وضع عوارض به عنوان درآمد عمومی به حساب صندوق موضوع ماده ( ۹) این قانون واریز می‌‏گردد.
تبصره – مالیات موضوع بند (۲) تبصره ماده ( ۱۶ ) و عوارض موضوع ماده ( ۳۸) « د» و « ج» بندهای قانون مالیات بر ارزش افزوده لغو در « د» و « ج» می‌‏گردد. عبارت تبصره ۴ ماده ( ۱۷ ) و عبارت مذکور ماده ( ۳۹ ) قانون مالیات « ب» در بند بر ارزش افزوده حذف می‌‏شود.

ماده ۳ - دولت مجاز است، با رعایت موارد زیر قیمت آب و کارمزد جمع‌‏آوری و دفع فاضلاب را تعیین کند:
الف- قیمت آب برای مصارف مختلف با توجه به کیفیت و نحوه استحصال آن در کشور به گونه‌‏ای تعیین شود که حداکثر ظرف ۳ سال از ابلاغ این قانون، معادل قیمت تمام شده آن باشد.
تبصره ۱- قیمت تمام شده آب در هر یک از حوزه‌‏های آبریز بر اساس ارزش اقتصادی آن و با درنظر گرفتن هزینه‌‏های تامین، انتقال و توزیع محاسبه می‌‏شود.
تبصره ۲- برای مدیریت منابع آب به علت تفاوت قیمت‌‏های تمام شده آب در کشور از طریق تعیین و اخذ مالیات و عوارض، اخذ مابه‌‏التفاوت و یا پرداخت یارانه از طریق صندوق موضوع ماده ( ۹) اقدام نماید. اعمال قیمت ترجیحی برای مصارف مختلف آب مجاز خواهد بود.
ب- کارمزد خدمات جمع آوری و دفع فاضلاب در مناطق مختلف کشور حداکثر معادل قیمت آب محاسبه می‌‏شود.

ماده ۴- دولت مجاز است حداکثر ظرف ۳ سال، قیمت سایر کالاها و خدمات اساسى و همگانی غیرحاکمیتی را معادل قیمت تمام شده تعیین نماید.

ماده ۵ - دولت مجاز است حداکثر تا ۶۰ درصد خالص وجوه حاصل از اصلاح قیمت کالاها و خدمات مشمول این قانون را در قالب بندهای زیر هزینه نماید:
الف -کمک مستقیم و در قالب پرداخت نقدی و یا غیرنقدی یا واگذاری سهام از جمله سهام قابل عرضه در بورس بر حسب اختیار به خانوارهای جامعه هدف.
ب – اجرای نظام جامع تأمین اجتماعی از قبیل:
-۱ گسترش و تامین بیمه‌‏های اجتماعی و بیمه خدمات درمانی و تامین و ارتقاء سلامت جامعه و پوشش دارویی و درمانی بیماران خاص و صعب العلاج،
-۲ کمک به تامین مسکن و اشتغال برای جامعه هدف
-۳ توانمندسازی و اجرای برنامه‌‏های حمایت اجتماعی برای جامعه هدف،
ج- سایر امور مربوط به هدفمند کردن یارانه ها در جامعه هدف.
دستورالعمل این ماده شامل چگونگی شناسایی جامعه هدف، تشکیل و به هنگام سازی پایگاه‌‏های اطلاعاتی مورد نیاز، افتتاح حساب هدفمندسازی یارانه‌‏ها و نحوه پرداخت برای جامعه هدف حداکثر یک ماه پس از ابلاغ لایحه هدفمند کردن یارانه ها لایحه و در آمدی بر آن قانون توسط وزارت امور اقتصادى و دارایى، وزارت رفاه و تأمین اجتماعی و معاونت برنامه‌‏ریزى و نظارت راهبردى، تهیه و ابلاغ خواهد شد.
تبصره- به دولت اجازه داده می‌‏شود به نام سرپرست خانوار یا هر فرد واجد شرایطی که توسط دولت برای اختصاص یارانه خانوار تعیین می‌‏شود، حساب بانکی افتتاح و یارانه را به حساب مربوطه واریز نماید. شرایط و محدودیت‌‏های استفاده از این حساب و اعمال مدیریت دولت بر آن و شرایط برگشت وجوه در قالب آیین نامه اجرایی این قانون تعیین می‌‏شود.

ماده ۶ - دولت مجاز است حداکثر تا ۱۵ درصد خالص وجوه حاصل از اجرای این قانون را به شرح زیر هزینه نماید:
سرمایه‌‏گذاری و یا پرداخت کمک‌‏های بلاعوض، یارانه سود تسهیلات و یا وجوه اداره شده برای اجرای موارد زیر:
۱- کمک به بهینه‌‏سازی مصرف انرژی در واحدهای تولیدی، خدماتی و مسکونی و تشویق به صرفه‌‏جویى و رعایت الگوى مصرف.
۲- اصلاح ساختار فناوری واحدهای تولیدی در جهت افزایش بهره‌‏وری انرژى و توسعه تولید برق از منابع تجدیدپذیر.
۳- جبران زیان شرکت‌‏های ارائه‌‏دهنده خدمات آب و فاضلاب، برق، گازطبیعى و فرآورده‌‏هاى نفتى ناشی از اجرای این قانون.
۴- گسترش حمل و نقل عمومی.
۵- حمایت از تولیدکنندگان بخش‌‏هاى کشاورزی و صنعتی.
۶- حمایت از تولید انبوه نان صنعتى.
۷- حمایت از توسعه صادرات غیرنفتی.

ماده – ۷ اشخاص متقاضی که اطلاعات لازم و تغییرات آن را ارایه نمى‌‏کنند و متخلفان و ارایه‌‏کنندگان اطلاعات نادرست، از تمام یا بخشى از منافع اجرای این قانون محروم خواهند شد. چنانچه این اشخاص از محل این قانون منافعی تحصیل کرده باشند که استحقاق آن را نداشته باشند، علاوه بر استرداد اصل آن تا دو برابر به پرداخت جریمه ملزم خواهند شد و منابع حاصل به صندوق موضوع ماده ۹ این قانون واریز خواهد شد.
دستورالعمل این ماده حداکثر یک ماه پس از ابلاغ این قانون توسط وزارت امور اقتصادى و دارایى، وزارت رفاه و تأمین اجتماعی، وزارت دادگستری و معاونت برنامه‌‏ریزى و نظارت راهبردى، تهیه و ابلاغ خواهد شد.

ماده ۸ - دولت مجاز است حداکثر تا ۲۵ درصد وجوه حاصل از اجرای این قانون را به منظور تأمین اعتبار موردنیاز برای جبران آثار آن بر اعتبارات هزینه ای و تملک دارایی‌‏های سرمایه‌‏ای و کاهش وابستگی اعتبارات هزینه‌‏ای به نفت هزینه کند.

ماده ۹ - صندوق هدفمند سازى یارانه‌‏ ها را بشرح زیر تشکیل دهد:
- صندوق توسط هیئت امنایی مرکب از وزیر امور اقتصادی و دارایی، وزیر رفاه و تامین اجتماعی و معاون برنامه‌‏ریزی و راهبردی رئیس جمهور اداره می‌‏شود.
- دو عضو ناظر در هیئت امنای صندوق از بین نمایندگان مجلس به انتخاب مجلس شورای اسلامی انتخاب می‌‏شوند.
- اساسنامه صندوق شامل؛ ارکان، اعضاء، وظایف، مدت فعالیت و سایر مقررات حاکم بر اداره آن به پیشنهاد هیئت امناء، به تصویب هیئت وزیران می‌‏رسد.
- صندوق صرفاً دارای واحد ستادی و متمرکز بوده و شعبه یا واحد وابسته‌‏ای نخواهد داشت.
- اعتبارات و کارکنان مورد نیاز اداره صندوق از محل کاهش اعتبارات و کارکنان دستگاه‌‏های اجرایی تامین می‌‏گردد.
تبصره ۱- دستگاه های اجرایی موضوع ماده ۱۶۰ قانون برنامه چهارم و ماده ۱۷۷ قانون مدیریت خدمات کشوری، مکلفند کلیه منابع حاصل از اصلاح قیمت‌‏های مشمول این قانون را به حساب شماره …………………… صندوق که توسط خزانه افتتاح می‌‏شود، واریز نمایند.
تبصره ۲- صد در صد وجوه واریزی به صندوق به شرح سرفصل‌‏های مندرج در مواد مواد (۵)، (۶) و (۸) این قانون با تصویب هیئت امناء اختصاص می‌‏یابد.
تبصره ۳- منابع پرداختی صندوق به اشخاص حقیقی و حقوقی غیردولتی با تشخیص هیئت امناء کمک تلقی می‌‏شود و اعتبارات ختصاص یافته صندوق به دستگاه‌‏های اجرایی به سرفصل اعتبارات مصوب مندرج در قوانین بودجه سنواتی آنها اضافه و مطابق قوانین و مقررات مربوطه به مصرف می‌‏رسد.
تبصره ۴- هیئت امناى صندوق مکلف است، گزارش عملکرد سالانه را به هیئت وزیران جهت ارسال به مجلس شورای اسلامی ارائه نماید.
تبصره ۵ – صندوق هدفمندسازی یارانه‌‏ها جزء اشخاص مشمول ماده (۲) قانون مالیات‌‏های مستقیم مصوب اسفند ماه ۱۳۶۶ و اصلاحیه‌‏های بعدی آن محسوب خواهد شد.
تبصره ۶ – کمک نقدی و غیرنقدی ناشی از اجرای این قانون به اشخاص حقیقی و حقوقی از پرداخت مالیات بردرآمد موضوع قانون مالیات‌‏های مستقیم مصوب اسفندماه ۱۳۶۶ و اصلاحیه‌‏های بعدی آن معاف است.

ماده ۱۰ - تنخواه مورد نیاز اجرای مرحله اول این قانون تا سقف یک دوازدهم از سر جمع بودجه عمومی سنواتی تامین می‌‏شود و تنخواه مذکور از منابع حاصل از اجرای این قانون در طول سال مستهلک می‌‏گردد.

ماده ۱۱ - دولت مجاز است متناسب با تغییر در محل مصرف مواد (۵)، (۶) و (۸) وجوه حاصل از اجرای این قانون را حد اکثر ۱۰ واحد درصد جابه جا کند، بطوریکه کل وجوه حاصل از اصلاح قیمت‌‏ها در موارد پیش بینی شده در این قانون مصرف گردد.

ماده ۱۲ - دولت مجاز است، در راستای اجرای این قانون در سال ۱۳۸۷ ، وجوه حاصل از اصلاح قیمت حامل‌‏های انرژی را به ردیف درآمدی شماره ……………… تحت عنوان ……………………. مندرج در قسمت ………. قانون بودجه سال ۱۳۸۷ کل کشور واریز می‌‏شود و معادل% ۱۰۰ اعتبار …………. تحت عنوان اعتبارات موضوع هدفمندسازی حامل‌‏های انرژی (درآمد – هزینه) را هزینه کند.

ماده ۱۳ - دولت مجاز است معافیت مالیاتی موضوع ماده ( ۸۴) قانون مالیات‌‏های مستقیم را علاوه بر افزایش سالانه آن، متناسب با تغییر و اصلاح قیمت‌‏های موضوع این قانون با پیشنهاد وزارت امور اقتصادی و دارایی در طی پنج سال حداکثر تا دو برابر افزایش دهد.

ماده – ۱۴ الزام افزایش دستمزد کارکنان در بخش دولتی موضوع ماده ( ۱۵۰ ) قانون برنامه چهارم توسعه از سال ۱۳۸۸ ، مواد ( ۶۴) و ( ۱۲۵ ) قانون خدمات کشوری و ماده ( ۴۱ ) قانون کار از زمان اجراى این قانون موقوف الاجرا خواهد شد و تمامی قوانین مغایر با این قانون از زمان ابلاغ لغو و آئین‌‏نامه‌‏های اجرایی این قانون حداکثر پس از ۲ ماه، به پیشنهاد وزارت امور و اقتصادی و دارایی، وزارت رفاه و تامین اجتماعی و معاونت برنامه‌‏ریزی و نظارت و راهبردی به تصویب هیئت وزیران خواهد رسید.

]]> http://miriaam.com/1388/08/yaraneha-bill/feed/ 2 http://miriaam.com/1387/03/zanjan-uni/ http://miriaam.com/1387/03/zanjan-uni/#comments Wed, 18 Jun 2008 05:32:00 +0000 میریام http://localhost/wp3/?p=148 امروز لینکی به دستم رسید با عنوان «در دانشگاه زنجان چه گذشت» و در ادامه نوشته شده بود تحصن دانشجویان در دانشگاه زنجان . . .

وقتی لینک را باز کردم، فیلمی را دیدم که گویا یکی از دانشجویان با موبایلش گرفته بود. فیلم با ورود چند پسر دانشجو به اتاق بزرگی شروع می­شود. فیلم تکان زیاد دارد و ابتدا متوجه نمی­شوی چه اتفاقی افتاده است. بعد صدای یکی از پسرها می­شنویم که می­گوید: «روسریت رو سرت کن و از این طرف برو بیرون. برو بیرون . . .» و دختر مانتو پوشی را می­بینیم که روسری در دست از اتاق فرار می­کند. فیلمبردار از سر در اتاق فیلم می­گیرد: “معاونت فرهنگی و دانشجویی”

مرد عینکی هم که در اتاق است دنبال دختر می­خواهد از اتاق خارج شود که پسرها او را می­گیرند: «بگیرش. نذار بره» و او را داخل اتاق هل می­دهند «کجا؟ ما تازه اومدیم». مرد که سعی می­کند طبیعی رفتار کند، کمی توی اتاق قدم می­زند و بعد پوشه قرمز رنگی برمی­دارد تا بیرون برود. اما پسرها همچنان دم در اتاق ایستاده­اند: «واستا. منتظریم حراست بیاد» و مرد به اعتراض می­گوید: «آقا خجالت بکش. این حرفا چیه. حراست برای چی؟»

:«حراست که فقط با ما کار نداره. با همه کار داره»

فیلم قطع می­شود. نمای بعدی جلوی در دانشگاه است و ماموران حراست گویا استاد مورد نظر را گرفته­اند. اما دعوا بر سر آزاد کردن اوست. یکی از دانشجویان خیلی عصبانی است: «به شما ربطی نداره تو دفترش چیکار می­کنه؟ من اینجا راه برم تو نمیای بگی اینجا چیکار می­کنی؟ نگفتی تا حالا؟ حالا چی شده یه دفعه ربطی نداره؟»

صدای مامور حراست زیاد مفهوم نیست. اما گویا می­خواهد از زیر بار دستگیر کردن استاد فرار کند. این­ها همان سه دانشجویی هستند که استاد را در اتاق گرفتند. یکی دیگرشان می­گوید: «شاکی داره آقا. به خدا دانشجوش گریه می کرد می­گفت می­ترسیدم چیزی بگم» و حراستی هم آن جمله معروف را می­گوید: «اینا همه­اش فیلمشونه. گیر که می­افتن . . .»

و فیلم به صحنه تحصن کات می­شود. جالب اینجاست که همه تحصن کنندگان پسران دانشجو هستند. (تمام متن بالا فقط مشاهدات من از فیلم هستند.  هیچ نکته ای خارج از فیلم اصلی اضافه نشده است)

این فیلم را که می­بینی، در کنار همه چیزهایی که طی تحصیل شنیده­ای، باعث می­شود خونت به جوش بیاید. کم نیستند این موارد. استادی که از موقعیتش سوءاستفاده و به دانشجوی دخترش تعرض می­کند. معمولاً هم اساتیدی هستند که درس را منحصراً ارائه می­کنند و اگر نمره ندهند باید درس را ببوسی و بگذاری کنار. دانشجویی که بخاطر ترس از آبرو یا اخراج شدن صدایش در نمی­آید. و یا اگر هم چیزی بگوید مثل مورد بالا جمله معروف را می­شنویم که: «لابد خودش یه کاری کرده که طرف این بلا رو سرش درآورده. اگه نمی­خواست که این همه دانشجو . . .» و قربانی، مقصر هم می­شود.

این درد از همه چیز بدتر است. اینکه ما وقتی با چنین موارد مواجه می­شویم، حتی تجاوز، باز هم می­گوییم «لابد دختره خودش یه ریختی بوده دیگه. . .» و مشکلات روانی و عقده­های شخصیتی مجرم را نادیده می­گیریم. «درست. یارو این کار رو کرده. ولی حتما تحریک شده» انگار که داریم درباره یک انسان سالم حرف می­زنیم که برای رفتارها و اعمالش احتیاج به انگیزه و محرک منطقی دارد. نه فرد بیمار و روانی که آنقدر از نظر اخلاقی دچار
انحطاط شده، به چنین حرکتی دست می­زند.

انگار نه انگار که قربانی ما موجودی است که با وجود تمام شعارها و روشنفکر بازی­ها توی این کشور، هنوز هم جنس دوم که هیچ، جنس سوم محسوب می­شود. که حتی اگر اعتراض هم بکند، حتی اگر فرشته هم باشد و همه هم معترف به بیگناهی و معصومیت او، باز هم ننگ این جریان دامن خودش را می­گیرد.

حرف­ها زیادند بر سر این موضوع. اگر بخواهیم بنویسیم مقاله که هیچ، یک کتاب هم کافی نیست. . .

http://youtube.com/watch?v=bSE1E-UZGoc

نقل قول از یکی از نظرات وبلاگ بامداد http://bamdadi.com/2008/06/15/stay-calm-lets-see-whats-going-on/

طی سه ماه گذشته دستکم دو نماینده مجلس هفتم، فرمانده نیروی انتظامی استان تهران، معاون سیاسی استانداری ‏قزوین به علت اقدامات مشابهی بازداشت شده اند

در فیلم منتشر شده مربوط به این مسئله، معاون دانشجویی دانشگاه زنجان در حالی که این دختر دانشجو بدون ‏روسری در دفترش حضور دارد، درحال پوشیدن پیراهن خود است.

اطلاعیه دفتر تحکیم وحدت : «در حالی که هر روز اخبار متعددی از محرومیت از تحصیل دانشجویان منتقد و عدم ارائه ‏کارنامه به آنها برای تحصیل در مقاطع بالاتر انتشار می یابد وهمچنین تشکلهای مستقل تعلیق یا منحل می شوند.
از ‏سوی دیگر کمبود امکانات رفاهی،  سو مدیریت مدیران و در نهایت سقوط اخلاقی برخی از حامیان دولت از جمله ‏برخی از مسئولین دانشگاه ها هر روز فاجعه می آفریند، و البته در این میان ذکر بیکاری، گرانی، فساد اداری و ‏سوء مدیریت گسترده در کشور در سایه حکومت مهرورزان نهم خود تکرار مکررات است.»‏
«این فرد در سال اخیر دختران دانشجوی ‏بسیاری را به دلیل پوشش نامناسب به کمیته انضباطی فراخوانده است.»‏
«چندی پیش در دانشگاه کرمانشاه مامور حراست با استفاده از حربه کمیته انضباطی به دختری ‏تعرض نمود و در دانشگاه سهند تبریز نیز اخباری دراین زمینه انتشار یافت.»
«عذرخواهی و استعفای وزیر علومی که قول داده بود پاسخگوی ‏اعمال روسای انتصابی اش باشد تنها یکی از درخواست های دانشجویان است»،  «برخورد با هتک ‏حرمت کنندگان و ریشه کن کردن تجاوز به دختران در محیط دانشگاه خواسته دیگری است که تا برآورده نشدن آن ‏از پای نمی نشینیم»