سرگشته ,Wayfarer ,Miriam Aghazade ,Maryam Aghazade, میریام , مریم

هیچوقت دوم خرداد اون سال یادم نمی‌ره. داشتیم از خانه مادربزرگ برمی‌گشتیم. من بودم و مامان و بابا. از جلوی یکی از حوزه‌های رأی رد می‌شدیم، نزدیک‌های ساعت هشت شب بود و با این حال هنوز آدمای زیادی تو حوزه بودن، اونم کجا، یکی از مدرسه‌های سمت بریانک…

مامان یه مرتبه گفت «صبر کنین من برم رأی بدم». فک کنم اولین باری بود که بعد از انتخابات دوازده فروردین رأی می‌داد… بعد تعریف کرد که همیشه از خاتمی خوشش می‌اومده و به نظرش همیشه یه فرقی با «بقیشون» داشته…

شعار روی تراکت تبلیغاتی رو هم هنوز یادمه؛ سلام بر سه سید فاطمی، خمینی خامنه ای خاتمی.

و تیتر روزنامه‌ همشهری… بیست و نه میلیون رأی.

گلناز ۲۱ ساله که دو سال پیش توسط یکی از اقوامش مورد تجاوز قرار گرفته بود به ۱۲ سال زندان به جرم زنا محکوم شد. فرزند گلناز، حاصل این تجاوز، در زندان به دنیا آمده و همچنان با مادرش در زندانی در خارج از کابل زندگی می کند.

گلناز در ابتدا از ترس اینکه بخاطر این بی آبرویی به دست خانواده اش به قتل برسد ماجرای تجاوز را پنهان می کند، اما پس از بارداری اش جریان فاش می‌شود.

به او این فرصت را داده اند که با متجاوزش، که شوهر دخترعمویش نیز هست،  ازدواج کند و به فرزندش مشروعیت ببخشد.

مقامات افغانستان می گویند گلناز، که محکومیتش به سه سال کاهش یافته، اکنون بخاطر دیر گزارش دادن جریان زندانی شده است. زیرا در آن زمان امکان اثبات اینکه تجاوزی رخ داده امکان پذیر نبوده است.

خلاقیت مستلزم افسردگی و مالیخولیا است. این جمله‌ رو اخیرا خیلی بهش اعتقاد آوردم. شایدم به این خاطر باشه که ما ایرانی‌ها عادت نداریم از خوشبختی‌هامون بنویسیم. حالا بخاطر ترس از چشم خوردنه یا اینکه برچسب «پز» بهش بچسبونن، نمی‌دونم…

جا افتاده در فرهنگ ما، که زندگی و داشته‌هات رو از چشم مردم دور نگه دار تا حسدشون دامن‌گیرت نشه. اگر هم خوشحالی تظاهر به ناراحتی و نداشتن و غصه‌مند بودن بکن، اگر دارا هستی تظاهر به ندار بودن. شاید هم بخاطر ذلیل و افسرده و بدبخت پسند بودن مردم باشه. انگار که وقتی دیگران زجر می‌کشن یا خوشحال نیستن احساس بهتری درباره خودشون دارند؛ که ببین، دیگری از ما بدبخت‌تر و بیچاره‌تره. باز خوشبحال خودمون.

البته این مسئله هم هست که وقتی از زندگی ناراضی هستیم بیشتر دنبال معانی پنهان و لایه‌های نهان و پیچیدگی‌های زندگی می‌گردیم و به بی‌عدالتی‌ها و زشتی‌ها و بیهودگی‌ها پی‌ می‌بریم. لازمه‌اش مالیخولیاس. اما ظاهراً وقتی زندگی مطابق میل ما پیش میره و انگیزه‌ای برای شکایت نداریم تمام این‌ها از بالای سرمون رد می‌شه.