اما

بگذار این را بگویم

روزی

کسی

به یاد ما خواهد افتاد

سافو

ترس از رفتن

ترس از رها ماندن در سرما

و گرمای اشکی که بر گونه می غلتد

ـ آویخته ایم بر حبل المتینی که سالهاست پوسیده و ریخته و بر باد رفته

با قلبهایی سرشار از تهی ایمان

سرد از عشق

و فریاد هل من ناصر ینصرنی اش

در سکوت خاموش صحرا

طنین انداخت

و آخرین وسوسه ای که در بهت درد خیانت زمزمه می کند:

ـ بیچاره چه می جویی خدایت را

در کوه طور خاموش شد و

در تپه های جلجتا بر صلیب آویخت

و در نهروان بر سر نیزه رفت

و رویاها به خواب بگذرند

ـ و تو آن لحظه را خواب بودی

I Believe

من هنوز به معجزه، ایمان دارم

به شعله ور شدن برگی سبز

In un-breaking of the Heart

برای من هر شب با مرگ خورشید، دنیا غروب می کند.

ـ غروبی که شاید طلوعی در پی اش نباشد.

]]> http://miriaam.com/1387/05/belief/feed/ 6 http://miriaam.com/1386/06/let-go/ http://miriaam.com/1386/06/let-go/#comments Fri, 14 Sep 2007 07:36:00 +0000 میریام http://localhost/wp3/?p=118 گرمای دستی که دست تو را در خود می فشارد.
و تو
ـ دنیای سستی که بر باد است ـ
به آن آویخته ای
انگار که تنها ملموس باقی مانده درین دنیای مه آلود باشد.
نه راهی در پس و نه راهی در پیش
در توهم رسیدن و بودن و ماندن به دام افتاده ای

ـ رهایش کن . . .

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد عشق پیدا شد و آتش به همه عالم زد

جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت عین آتش شد ازین غیرت و بر آدم زد

عقل میخواست کزان شعله چراغ افروزد برق غیرت بدرخشید و جهان برهم زد

مدعی خواست که آید به تماشاگه راز دست غیب آمد و بر سینه نامحرم زد

دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

حافظ آن روز طرب نامه عشق تو نوشت

که قلم بر سر اسباب دل خرم زد