واقعیت اینجاست که هر اتفاقی باید می‌افته می‌افته و اگر هم قرار نباشه بیفته، نمی‌افته، هرچقدر هم که خودمون رو پاره کنیم. در حقیقت دعا بیشتر از یه نوع توهم قدرت و توانستن، یا توهم کنترل داشتن بر موقعیت، چیز دیگه‌ای نیست. چون عواملی که منجر به وقوع چیزی می‌شن خیلی قبل‌تر از اون که ما متوجهشون بشیم تأثیر خودشون رو می‌گذارن. و فقط وقتی متوجه فاجعه  می‌شیم که همه‌چیز به مرحله نهایی رسیده باشه.

و هیچ دعایی هم نمی‌تونه زمان رو به عقب برگردونه.

اگر هرچیزی طبیعی‌اش بهتر بود باید سال‌ها پیش نژاد بشر از کره زمین محو می‌شد چون بیماری هم یک مسئله طبیعی هست و علم پزشکی دخالت در طبیعت. استفاده از تکنولوژی در زندگی روزمره هم به همین صورت.

یا هستند افرادی که معتقدند فردی با زیبایی طبیعی از فردی که زیبایی‌اش زیر دست جراح خلق شده برتر و بهتره‌‍! جز این تفاوت که زیبایی طبیعی رو هرکسی ممکنه داشته باشه ولی همه از عهده مخارج جراحی پلاستیک بر نمی‌آن (البته اگر دکوربندی مجدد بطور سراسری و گسترده باشه و خرج زیادی داشته باشه) تفاوت دیگه‌ای بین این دو نمی‌بینم.

زیبا بودن دستاورد شخصی نیست، طرف تلاشی براش نکرده که حالا بخاطرش امتیاز خاصی براش قائل باشیم و از دیگران برتر بدونیمش.

اگر امکانش وجود داشته باشه که فردی بخواد به ایده‌آل خودش در زمینه زیبایی برسه و زندگیش رو طوری که دوست داره زندگی کنه، و هر روز از نگاه‌های دیگران زجر نکشه، چه اجازه‌ای داریم که بخواهیم درباره‌اش قضاوت کنیم یا به دیده تحقیر نگاهش کنیم؟

بعضی‌ها همان وقت که می‌گذرند فراموش شده‌اند، بعضی‌ها را می‌بینی مدت‌هاست جای پایشان هم محو شده و هنوز در خاطر مانده‌اند.

لحظه‌های سکوت هی فکر می‌کنم به این که چه چیزی را جا انداخته‌ام طی راه. به پشت سرم نگاه می‌کنم و چیزی پیدا نمی‌کنم. مجبورم صبر کنم تا مثل همیشه زندگی سر وقتش یادم بیندازد

اینجور مواقع باید به زندگی، به خدا، به سرنوشت، به هرچی که اسمش رو میذاری اعتماد کرد و قدم در راه گذاشت تا بالاخره مسیر درست رو پیدا کرد.

جز البته خبرنگارهای جنگی که خب باید توی خواب می دیدم خانواده محترم اجازه اش را بهم بدهند. بزرگتر که شدم علوم سیاسی هم به این علاقه ها اضافه شد که چون زمان ما، عهد شاه وزوزک و تیرکمون سنگی، دخترها را توی این رشته قبول نمی کردند علاقه هایم ناکام ماند.

حالا این روزها هم شبه روزنامه نگار/خبرنگار شده ام هم در زمینه سیاست و روابط بین الملل کار می کنم هم جهان (البته فعلا فقط ایران) گردی می کنم و در این مانده ام که چطور گاهی زندگی ما را به سمتی می برد که می خواهیم، بدون اینکه متوجه شویم.

شبهای سرد و سرشار از ناامیدی و خستگی و درماندگی فراوانی را باید پشت سر گذاشت، اما اگر از این جاده های تاریک و تنها به سلامت بگذری شاید آنسوتر دری باشد که به روزهای روشن باز شود.