اما آیا واقعاً قصه‌ها و افسانه‌ها پایان خوشی دارند؟ یا اینکه این پایان‌های خوش دیسنی‌وار ابداع انسان مدرنه؟ مفهومی که به طور حدودی از اواخر قرن هجدهم و با شکل‌گیری رمانتیسم ظاهر شد. قصه‌هایی که پیش از این بازگوی واقعیت‌های زندگی بودند در این دوران به ابزاری برای بیان آرزوهای دست نیافتنی تبدیل شدند؛ ادبیات سرگرمی. جایی برای فرار از روزمره.

افسانه‌های پریان واقعی، یعنی داستان‌هایی که هانس کریستین اندرسن بهشون ماله دلنشینی و رویاوار بودن کشید و به خواننده مدرن غربی انداخت، اغلب تلخ و تاریک و گروتسک هستند؛ نه بازتابی صرف از واقعیت‌ها، که حتی گاهی نسخه اغراق‌آمیز. نکروفیلیا، زنای با محارم، شهوتی که به فاجعه منجر می‌شه، قتل و شکنجه از موضوعاتی هستند که به کرات در افسانه‌های پریان دیده می‌شن.

زیبای خفته با بوسه شاهزاده بیدار نشد؛ بلکه وقتی خواب بود شاهزاده که شیفته زیبایی‌اش شده بود بهش ت-جاوز می‌کنه و نه ماه بعد شاهزاده خانم، که همچنان در خواب بود، بچه‌دار می‌شه. یکی از بچه‌ها انگشت زیبای خفته رو که تکه چوبی از چرخ نخ‌ریسی بهش فرو رفته بود می‌مکه و براده رو ازش خارج می‌کنه. زیبای خفته بعد از صد سال بیدار می‌شه و می‌بینه نه تنها بهش ت-جاوز!! شده بلکه بچه هم داره.

سرنوشت سفیدبرفی هم می‌تونست مشابه زیبای خفته باشه که دست سرنوشت نجاتش داد؛ وقتی سفیدبرفی به خاطر خوردن سیب زهرآگین به خواب فرو رفته بود، شاهزاده بعد از دیدن «جنازه‌« سفیدبرفی اون رو پشت اسبش می‌اندازه تا به قصر ببره. اما بر اثر حرکت اسب قطعه سیب از گلوی سفیدبرفی خارج و در نتیجه بیدار میشه. حدس زدن این که شاهزاده چرا جنازه‎ای رو به قصرش می‌برده خیلی سخت نیست.

پری دریایی با مرد مورد علاقه‌اش ازدواج نمی‌کنه. بلکه وقتی متوجه می‌شه شاهزاده قراره با فرد دیگه‌ای ازدواج کنه چاقویی بهش داده می‌شه تا شاهزاده رو به قتل برسونه. اما در عوض در اوج ناامیدی خودش رو در دریا غرق می‎کنه.

در یکی از روایت‌های داستان دوشیزه بی‌دست، شیطان به آسیابان فقیری قول ثروت می‌ده اگر چیزی که پشت آسیاب هست رو به اون ببخشه. آسیابان تصور می‌کنه منظور شیطان درخت سیب هست ولی در حقیقت دخترش پشت آسیاب بوده. شیطان بعد از سه سال برمی‌گرده تا دختر رو ببره اما دختر به قدری پاک و معصوم بوده که شیطان نمی‌تونه بهش دست بزنه؛ بنابراین به آسیابان می‌گه برای این که جان خودش رو نجات بده باید دست‌های دختر رو قطع کنه.

در روایت دیگه دختر برای اینکه از شر آزارهای برادرش راحت بشه دست‌های خودش رو قطع می‌کنه، و در روایت سومی آسیابان عصبانی از این که دختر به خواسته‌هاش تن نمی‌ده دست‌های اون رو قطع می‌کنه.

روایت‌ها و تراژدی‌های یونان باستان یا اساطیر سایر کشورها هم چندان فرقی با افسانه‌های پریان اروپایی ندارند؛ حسادت، تجاوز، قربانی کردن، قتل، آدم‌خواری، ز-ن-ا…

-         ناتمام.

واقعیت اینجاست که هر اتفاقی باید می‌افته می‌افته و اگر هم قرار نباشه بیفته، نمی‌افته، هرچقدر هم که خودمون رو پاره کنیم. در حقیقت دعا بیشتر از یه نوع توهم قدرت و توانستن، یا توهم کنترل داشتن بر موقعیت، چیز دیگه‌ای نیست. چون عواملی که منجر به وقوع چیزی می‌شن خیلی قبل‌تر از اون که ما متوجهشون بشیم تأثیر خودشون رو می‌گذارن. و فقط وقتی متوجه فاجعه  می‌شیم که همه‌چیز به مرحله نهایی رسیده باشه.

و هیچ دعایی هم نمی‌تونه زمان رو به عقب برگردونه.

اگر هرچیزی طبیعی‌اش بهتر بود باید سال‌ها پیش نژاد بشر از کره زمین محو می‌شد چون بیماری هم یک مسئله طبیعی هست و علم پزشکی دخالت در طبیعت. استفاده از تکنولوژی در زندگی روزمره هم به همین صورت.

یا هستند افرادی که معتقدند فردی با زیبایی طبیعی از فردی که زیبایی‌اش زیر دست جراح خلق شده برتر و بهتره‌‍! جز این تفاوت که زیبایی طبیعی رو هرکسی ممکنه داشته باشه ولی همه از عهده مخارج جراحی پلاستیک بر نمی‌آن (البته اگر دکوربندی مجدد بطور سراسری و گسترده باشه و خرج زیادی داشته باشه) تفاوت دیگه‌ای بین این دو نمی‌بینم.

زیبا بودن دستاورد شخصی نیست، طرف تلاشی براش نکرده که حالا بخاطرش امتیاز خاصی براش قائل باشیم و از دیگران برتر بدونیمش.

اگر امکانش وجود داشته باشه که فردی بخواد به ایده‌آل خودش در زمینه زیبایی برسه و زندگیش رو طوری که دوست داره زندگی کنه، و هر روز از نگاه‌های دیگران زجر نکشه، چه اجازه‌ای داریم که بخواهیم درباره‌اش قضاوت کنیم یا به دیده تحقیر نگاهش کنیم؟

بعضی‌ها همان وقت که می‌گذرند فراموش شده‌اند، بعضی‌ها را می‌بینی مدت‌هاست جای پایشان هم محو شده و هنوز در خاطر مانده‌اند.

لحظه‌های سکوت هی فکر می‌کنم به این که چه چیزی را جا انداخته‌ام طی راه. به پشت سرم نگاه می‌کنم و چیزی پیدا نمی‌کنم. مجبورم صبر کنم تا مثل همیشه زندگی سر وقتش یادم بیندازد

اینجور مواقع باید به زندگی، به خدا، به سرنوشت، به هرچی که اسمش رو میذاری اعتماد کرد و قدم در راه گذاشت تا بالاخره مسیر درست رو پیدا کرد.