سرگشته ,Wayfarer ,Miriam Aghazade ,Maryam Aghazade, میریام , مریم

خوب که فکرش رو بکنی می‌بینی دعا کردن تقریباً هیچوقت فایده نداره. تو هر موقعیتی دو حالت وجود داره: یا اتفاقی که بخوای می‌افته یا نمی‌افته. اگر بیفته که می‌گیم شانس بوده و استجاب دعا، اگر نیفته می‌گیم خیر و مصلحت. اما از کجا می‌شه فهمید دقیقا کدوم بوده؟

واقعیت اینجاست که هر اتفاقی باید می‌افته می‌افته و اگر هم قرار نباشه بیفته، نمی‌افته، هرچقدر هم که خودمون رو پاره کنیم. در حقیقت دعا بیشتر از یه نوع توهم قدرت و توانستن، یا توهم کنترل داشتن بر موقعیت، چیز دیگه‌ای نیست. چون عواملی که منجر به وقوع چیزی می‌شن خیلی قبل‌تر از اون که ما متوجهشون بشیم تأثیر خودشون رو می‌گذارن. و فقط وقتی متوجه فاجعه  می‌شیم که همه‌چیز به مرحله نهایی رسیده باشه.

و هیچ دعایی هم نمی‌تونه زمان رو به عقب برگردونه.

میگن نسل‌ مردها بخاطر ضعیف شدن کروموزم Y در حال انقراضه. به هرحال این قانون طبیعت هست دیگه، بقای اصلح. نباید درش دخالت کرد.

یکی از چیزهایی که هیچوقت درک نکردم نگاه تحقیرآمیز به جراحی پلاستیک و افرادی هست که ازش استفاده می‌کنند، و احمقانه‌ترین استدلالی که شنیدم «هرچیزی طبیعی‌اش بهتره» و «جراحی پلاستیک دخالت در کار طبیعته».

اگر هرچیزی طبیعی‌اش بهتر بود باید سال‌ها پیش نژاد بشر از کره زمین محو می‌شد چون بیماری هم یک مسئله طبیعی هست و علم پزشکی دخالت در طبیعت. استفاده از تکنولوژی در زندگی روزمره هم به همین صورت.

یا هستند افرادی که معتقدند فردی با زیبایی طبیعی از فردی که زیبایی‌اش زیر دست جراح خلق شده برتر و بهتره‌‍! جز این تفاوت که زیبایی طبیعی رو هرکسی ممکنه داشته باشه ولی همه از عهده مخارج جراحی پلاستیک بر نمی‌آن (البته اگر دکوربندی مجدد بطور سراسری و گسترده باشه و خرج زیادی داشته باشه) تفاوت دیگه‌ای بین این دو نمی‌بینم.

زیبا بودن دستاورد شخصی نیست، طرف تلاشی براش نکرده که حالا بخاطرش امتیاز خاصی براش قائل باشیم و از دیگران برتر بدونیمش.

اگر امکانش وجود داشته باشه که فردی بخواد به ایده‌آل خودش در زمینه زیبایی برسه و زندگیش رو طوری که دوست داره زندگی کنه، و هر روز از نگاه‌های دیگران زجر نکشه، چه اجازه‌ای داریم که بخواهیم درباره‌اش قضاوت کنیم یا به دیده تحقیر نگاهش کنیم؟