گرچه اگر بخوایم الگوی تاریخی رو به اسلام تعمیم بدیم، پیشرفته تر بودن و هزار و دویست سال طول نکشید به انکیزیسیون برسن. همون اوایلش خیلی سریع دست به کار شدن. و خیلی سریع هم تونستن فرهنگ و تمدن اطرافشون رو به نابودی و جهل بکشن.

اما سرعت گرفتن زندگی و رویدادها رو هم اگر در عصر الکترونیک درنظر بگیریم – که مصرانه سعی دارن واردش نشن و حتی با اینکه عصر الکترونیک بهشون دخول کرده جلوی دخول بیشترش رو بگیرن و حتی دست به سقط جنین بزنن – یعنی حداقل باید صد، دویست سال دیگه صبر کنیم.

اگر در این فاصله آخرالزمان سر نرسه البته.

بعضی روابط اما، به سمفونی می مونن. فراز و فرودهای قطعه مثل امواجی هستن که آدم رو به موج بعد می سپرن، و هر موومان زیبایی خودش رو داره و در نوع خودش کامله. اما اگر تا به انتهای سمفونی رو گوش ندی زیبایی واقعیش و معنای هرکدوم از موومان ها رو درک نمی کنی.

همه کتاب‌هایی که همدم دوران نوجوانی من بودن و کم کم دارن فراموشم میشن. کتاب‌هایی که وقتی موج کتاب‌خوانی فشن ‌محور و تب نویسنده‌های آمریکای لاتین و نهیلیستیِ داغون و فلسفیِ سنگین و جریان سیال ذهن راه افتاد دیگه کم‌کم از دور خارج شدن و کمتر کسی سراغشون میره.

و هم ترس آدم را برمی‌دارد، که کی‌ می‌خواهم این کارها را بکنم، که زمان همینطور دارد می‌لغزد و می‌رود و هنوز این همه از زندگی مانده و من این همه آهسته …

اما تو واقعیت – که همچی چیزی نیست – وقتی قهرمان به زانو افتاده و بارون مث سیل میاد، نه تنها کسی نیست که چتری بالای سرش بگیره و دستی روی شونه‌اش بگذاره، که با ماشین از کنارش رد میشن و گل و لای رو تا فرق سر قهرمان می‌پاشن. حتی در مواردی هم دیده شده که از روش رد هم میشن.

- یک لبخند، یک کلمه، یک نگاه، یک جمله، یک تصویر

و یک نفس بعد اونقدر خالی هستی که حتی تصور یک قدم دیگه غیرقابل تحمله.