نوشتن
آدمیزاد حافظه ندارد که. تا وقتی در ورطه باشی فکر میکنی آخرین لحظات زندگیات هستند، حتی اگر قبلترها هم تجربهاشان کرده باشی.
نوشتن به درد همین لحظهها میخورد. که برگردی و ورقی بزنی خاطراتت را و ببینی که از چه چیزهایی جان سالم به در بردهای و زندگی باز هم ادامه داشته است.
