سرگشته » وسوسه

وسوسه

بزرگ شدن رو خیلی ها، خیلی چیزها معنی کردند. به دوش کشیدن بار مسئولیت زندگی، پذیرفتن اشتباهات، فهمیدن اینکه خودت مسئول خوشبختی خودت هستی و …

برای من اما، شاید اون لحظه ای بود که جلوی آیینه نشسته بودم و حین شونه کردن موهام به اتفاق های اخیر فکر می کردم، به تصمیماتی که گرفتم و قدم هایی که برداشتم، و یک مرتبه متوجه شدم دوباره دارم پا توی مسیری می گذارم که گرچه وسوسه کننده و پر از ماجرا و فراز و نشیب و غیرقابل پیش بینی هست ـ یعنی دقیقاً چیزی که همیشه منِ تنوع طلبِ عاشق هیجان رو به خودش جلب می کرد ـ نه تنها انجامی نداره، بلکه طی کردنش هم تجربه جدیدی به اونچه تا بحال پشت سر گذاشتم و تجربه کردم اضافه نمی کنه.

و آگاهانه ازش برگشتم.

سخت ترین کاری بود که تا بحال انجام داده بودم؛ این مقاومت در برابر وسوسه چیدن سیب…

۵ آذر, ۱۳۸۸ | روزمره, یادداشت | میریام

برچسب ها: ولی همچنان ماه رو آرزو می کنم

نظرات

پیام از پاشا
در آذر ۵, ۱۳۸۸ ۲:۳۱ ب.ظ

وسوسه چیدن سیب ….آه.. هر چی آدم بزرگتر میشه ماجراهایی جدید کشف میشن این ماجراها عین همون سیب ها هستن که یکی دیگه برای وسوسه تو قبلن چیده..تو هم خوداگاه یا ناخوداگاه برای یکی دیگه با رنگهای دیگه این کار رو میکنی . ولی خودمون دنیای اطرافت و نفرات توش رو از ماجراجویی محروم نکن