مرور
لحظاتی هست توی زندگی، که آدم مجبور می شه مسیری رو که تا بحال طی کرده مرور، و درباره آدمی که الان هست، قضاوت کنه. لحظاتی که به هیچوجه نمیشه از حقیقت فرار کرد و هیچ طفره و توجیهی هم در کار نیست. حقیقتی که گاهی اونقدر تلخه …
و تصمیماتی که با وجود مخالفت دیگران گرفتی و حتی با اینکه گاهی شک به سراغت اومد و مجبور شدی بهای سنگینی براش بپردازی به راهت ادامه دادی، و الان، بعد از مدت ها، می بینی که انتخاب درستی انجام دادی.
دیشب، توی سکوت و تاریکی، تا دمدمه های صبح دوباره این مسیر طولانی رو مرور کردم… ولی با وجود همه اشتباه هایی که دوست داشتم مرتکب نشم، اگر قرار باشه برگردم و دوباره این راه رو طی کنم، دلم نمی خواد آدمی غیر از چیزی که هستم، و جایی غیر از اینجا، باشم.
نظرات
پیام از پویان
در آذر ۹, ۱۳۸۸ ۹:۲۹ ق.ظ
مسیر زندگی هر کس هست که اون شخص رو مشخص می کنه.وگرنه همه ی آدمها مثل هم بودند.منم اگر دوباره شروع کنم راستش بخوای از این که هستم بهتر نمیشم. 
پیام از میریام
در آذر ۹, ۱۳۸۸ ۱۱:۰۱ ق.ظ
مانی برو به پروژه ات برس :د/ پویان البته تا حدی هم ما با توجه به آدمی که هستیم راهمون رو انتخاب می کنیم. من کلا با این جریان انسان لوح سفید است و اینا مخالفم :د
پیام از آرماگـــــــــدوArmageddoنn
در آذر ۲۴, ۱۳۸۸ ۲:۰۸ ب.ظ
اوو کی بره این همه راهو؟ منو بکشینم دوباره از اول شروع نمیکنم همینیم که هستم خیلیم راضیم از اینی که هستم الان :دی
پیام از امین بیزی
در آذر ۸, ۱۳۸۸ ۹:۵۹ ق.ظ
: ) منم همینطور