ندای الهی
به لابه و تضرع بگفتی: پروردگارا . . . در این شب تاریک رحم بر من بیاور و راه بر من بنما و مرا از این درد برهان که محتاج توأم.
و بخسبید.
ندا آمد که «ای بنده من، ما شبانه روز آیت ها و نشانه ها بر سر راهت بنهادیم و رَه بر تو بنمودیم و فرشتگان بسیار مأمور کردیم که از جهل برهانند ترا . . . تو کوری نمی بینی»
پیام از امیر
در آبان ۷, ۱۳۸۷ ۷:۲۴ ق.ظ
سلام این شعر ازفروغ فرخزاد است خوشحال میشم به من هم سر بزنی ودر نظر سنجی مربوط به بهترین بازیگر زن ایرانی شرکت داشته باشی.
رویا
باز من ماندم و خلوتی سرد
خاطراتی ز بگذشته ای دور
یاد عشقی که با حسرت و درد
رفت و خاموش شد در دل گور
روی ویرانه های امیدم
دست افسونگری شمعی افروخت
مرده یی چشم پر آتشش را
از دل گور بر چشم من دوخت
ناله کردم که ای وای این اوست
در دلم از نگاهش هراسی
خنده ای بر لبانش گذر کرد
کای هوسران مرا میشناسی
قلبم از فرط اندوه لرزید
وای بر من که دیوانه بودم
وای بر من که من کشتم او را
وه که با او چه بیگانه بودم
او به من دل سپرد و به جز رنج
کی شد از عشق من حاصل او
با غروری که چشم مرا بست
پا نهادم بروی دل او
من به او رنج و اندوه دادم
من به خک سیاهش نشاندم
وای بر من خدایا خدایا
من به آغوش گورش کشاندم
در سکوت لبم ناله پیچید
شعله شمع مستانه لرزید
چشم من از دل تیرگیها
قطره اشکی در آن چشمها دید
همچو طفلی پشیمان دویدم
تا که در پایش افتم به خواری
تا بگویم که دیوانه بودم
می توانی به من رحمت آری
دامنم شمع را سرنگون کرد
چشم ها در سیاهی فرو رفت
ناله کردم مرو ‚ صبر کن ‚ صبر
لیکن او رفت بی گفتگو رفت
وای برمن که دیوانه بودم
من به خک سیاهش نشاندم
وای بر من که من کشتم او را
من به آغوش گورش کشاندم