سرگشته ,Wayfarer ,Miriam Aghazade ,Maryam Aghazade, میریام , مریم

«به نص قرآن، بالاترین جرم در اسلام شرک به خداوند است؛ با این همه در سنت اسلامی، سخت ‌ترین نوع مجازات برای آمیزش جنسی خارج از چارچوب ازدواج، بویژه آمیزش زن یا مرد همسردار و نیز لواط یا عمل همجنسگرایانه مردان در نظر گرفته شده است.

مجازات سنگسار برای مرتکب شونده زنا از مباحث پیچیده شریعت اسلامی است و درباره جزئیات آن اختلاف نظر فراوانی میان مکتبهای فقهی سنی و شیعی وجود دارد. حکم رجم یا مجازات سنگسار در قرآن که در مقام منبع نخستین شریعت اسلامی به رسمیت شناخته می‌ شود وجود ندارد اما آن‌ گونه که در پاره‌ ای متون فقهی اولیه آمده، پیامبر اسلام خود دستور سنگسار را در چند مورد صادر کرده است» (سنگسار پشت پنجره تاریخ).

دیروز مطلبی را توی بی.بی.سی. پرشین خواندم که بدجور فکرم را مشغول کرد. درباره سنگسار شدن ۹ نفر (۸ زن و ۱ مرد) طی سال گذشته در ایران بود.

همانطور که می دانیم مجازات زنا (ی محصنه) سنگسار است. یعنی زناکار را تا سینه توی خاک دفن، و به او سنگ پرتاب می کنند. حال یا می میرد یا زنده می ماند (حالا اینکه این چه زنده ماندنی است خدا می داند)

جواد لاریجانی بطور بامزه ای در جواب به محکوم شدن این عمل توسط اتحاد اروپا گفته بود: «اینها فکر می کنند بگویند سنگسار کردن کار شنیعی است ما خجالت می کشیم. . . مجازات بالاتر سنگسار اعدام است. . . اما حداقل طی سنگسار طرف ممکن است زنده بماند» (فکر کنید. مجازات قتل و تجاوز با رابطه نامشروع یکی است. به این می گویند مجازات عادلانه)

می دانم که خیلی ها معتقدند سلامت اخلاقی و مذهبی جامعه و . . . در خطر است و اگر بگذاری اینها جامعه را به گند می کشند و جلویشان را نگیری فردا چه ها خواهند کرد و قس علی هذا. با خیلی هاشان صحبت کرده ام و استدلال خیلی ها را هم شنیده ام.

اما واقعا تا بحال شده بطور جدی به این مسئله فکر کنید؟ واقعا سنگسار کردن را تصور کرده اید؟ اینکه یک نفر را بخاطر رابطه اش با نفر دیگر (با رضایت دو جانبه) سنگسار کنند؟ (کاری به درست و اشتباه بودنش ندارم. نه من صلاحیت قضاوت درباره زندگی دیگران را دارم و نه شما)

من به شخصه با مجازات های شدید برای اعمالی که تاثیر مستقیم روی جامعه و زندگی مردم می گذارد مخالف نیستم. (دزدی. قتل. تجاوز و شکنجه و . . .) و معتقدم برای حفظ سلامت مردم لازم است.

اما قضیه رابطه به قولی نامشروع کاملا متفاوت است. (نه قصد دارم از این مسئله دفاع کنم و نه تاییدش می کنم.)

اما بیایید از یک زاویه دیگر به این قضیه نگاه کنیم:

خبر را خواندید. ۸ نفر از کسانی که سنگسار شدند زن بودند. به نظر شما چرا اینطور بود؟

خیلی ساده است. زنای محصنه در صورتی اتفاق می افتد که طرفین (طرف) متأهل باشند. اما خب بالاخره آقایانی که خیلی از قوانین شرع را نوشته اند که نمی گذارند سر خودشان بی کلاه بماند. مشکل آقایان با یک حرکت بسیار ساده و بیان چند کلمه قابل حل است: صیغه.

و چه کسی می تواند به آنها خرده بگیرد؟ حرکت کاملا شرعی است. حتی اگر طرف ۴۰ زن هم داشته باشد، می تواند زن دیگری را صیغه کند و با خیال راحت به زندگی اش برسد.

اما آیا زن متاهل می تواند مردی را صیغه کند؟

دلیلش هم از نظر من خیلی ساده است. نه ربطی به غیرت و نمی دانم تعصب و اینها دارد (که خدا می داند فقط مردها غیرت و تعصب ندارند، گرچه ادعایشان گوش فلک را کر می کند)، و نه ربطی به حفظ سلامت خانه و خانواده دارد (که مگر فقط زن مسئول حفظ سلامت خانواده است؟)، دلیلش حفظ منافع است. (تا بحال اسم کوکو را شنیده اید؟ پرنده ای که توی لانه دیگر پرندگان تخم می گذارد و می رود؟ جوجه اش را پرندگان دیگر بزرگ می کنند و آنقدر پرخور و دله است که جوجه پرندگان دیگر از کم غذایی می میرند.)  یکی از مهمترین دلایلی که بعضی از مورخ­ها برای این مسئله ذکر کردند همین بحث کوکو است. (آنوقت ها که روشهای پیشگیری الان در بین نبود.)

اصولا احکام مربوط به سنگسار و اثبات زنا آنقدر پیچیده است که به راحتی نمی شود به آن حکم داد و با قوانینی که در خود شرع برای آن داریم، (و در لینک بالا می توانید بخوانید) اینطور به نظر می رسد که اصلا صدور این حکم غیر ممکن است.

گرچه خیلی ها از این مسئله اطلاعی ندارند.

سوال جالب اینجاست که چطور با وجود اینهمه بقولی سنگ شرعی که جلوی پای سنگسار هست، سال گذشته ۹ بار بطور رسمی و با حکم دادگاه چنین مجازاتی در ایران اجرا شده است؟

ـ این متن خیلی آشفته بود. بگذاریدش به حساب فکر تکانی. هرچه که در باره این مبحث به ذهنم رسید را روی کاغذ آوردم. بعدا سر فرصت بیشتر، دقیق تر این مسئله را بررسی می کنم.

۱ مرداد, ۱۳۸۷ | یادداشت | میریام

برچسب ها: حد, زنا, سنگسار, شرع, قرآن