God the observer
یکی از دوستان فیلمی برایم آورد. وقتی ازش پرسیدم چیست فقط گفت ′نگاه کن. خودت می فهمی′.
دردها را شریک می شود، لحظات تلخی که بوی مرگ می دهند. وقتی ازش می پرسم چرا این چیزها را به من می گویی؟ نشان می دهی؟ می گوید «نمی خواهم وجدانت به خواب برود. می خواهم همیشه به یاد داشته باشی. می خواهم بدانی». می گویم می دانم. هیچکس نمی تواند این چیزها را فراموش کند. نادیده بگیرد.
فقط می گوید: نگاه کن.
فیلم شکنجه بود. تصاویر وحشتناک و تاریک از زنان و مردانی که به اسم لذت شکنجه می شدند . . .
And I sat there, and watched the movie. Watched such horror and the pain and helplessness unimaginable.
The raw red of their blood, The raw sound of their screams, The bitter taste of
their horror.
بشریت را نگاه کردم که جلوی چشمانم به چیزی غیرقابل درک، چیزی وحشی و سبع تبدیل می شد؛
And I sat there and watched the movie to the end, and cried to the end. But still I watched; If they could bear the pain, I could bear their pain.
تلخ ترین و دردناک ترین لحظات کل این صحنه ها لحظاتی بود که صدای شکسته ای نام خدا را فریاد می کشید.
- A god who was watching. . .
نظرات
پیام از خودم
در اردیبهشت ۱۲, ۱۳۸۷ ۱:۱۴ ق.ظ
نگارنده: if thats a game, its so disgusting and horrible i dont want to be a part of it
محمد الیاس: چی؟
پیام از لیدی زی
در اردیبهشت ۱۴, ۱۳۸۷ ۳:۱۱ ق.ظ
If you sat and watched it to the end, and if you cried for what you saw…. so you’re indirectly part of it, aren’t you? A game, destiny, cruelty or whatever you want to call it… actually it left its footprint on your soul, don’t you think so? Some believes in a football match just 24 are playing but I say the whole stadium is in.
پیام از خودم
در اردیبهشت ۱۴, ۱۳۸۷ ۱۰:۴۲ ق.ظ
yes. you could say that i was a part of it. though not willingly, however u want not to be a part of it, you can not. thats the sad truth of it.we have no choice but to play
پیام از آریانا آریارمن
در اردیبهشت ۱۰, ۱۳۸۷ ۷:۲۷ ب.ظ
زیبا می نویسید به چم راستین واژه
عضو کوچکی هستم،بیگانه ای خموش
یگانه در اوج خویشتن،می توانی مرا پرواز دهی؟
بیا شاید پرواز را از تو بیاموزم.
از روی طاقچه ی اتاقت کمی برایم فریاد بیاور،آخر آرامش در انزوای جان نحیف من جا خوش کرده…….