دستانم خالی
ست
دستانم از
دستانت خالی ست
و نوازش
کلمات
بر آشفتگی
روح
ـ تا مرز
جنون ـ
می خواهم دل
به راه بزنم
تا مرز
نرسیدن
و خود ـ َم ـ
را گم کنم
در نیمه خالی
. . .
می خواهم
فریاد بزنم
که از این
همه هیاهو
دلخسته ام
از این همه
آمد ـ َن ها و رفت ـ َن ها و
کلمات تلخی
که روی دیوار نوشته ای
وقتی که
نبودم
ـ دلم برای دستانت تنگ است
لحظه ای عشق سیری چند؟
ترس از ماندن
ترس از رفتن
ترس از رها ماندن در سرما
و گرمای اشکی که بر گونه می غلتد
ـ آویخته ایم بر حبل المتینی که سالهاست پوسیده و ریخته و بر باد رفته
با قلبهایی سرشار از تهی ایمان
سرد از عشق
و فریاد هل من ناصر ینصرنی اش
در سکوت خاموش صحرا
طنین انداخت
و آخرین وسوسه ای که در بهت درد خیانت زمزمه می کند:
ـ بیچاره چه می جویی خدایت را
در کوه طور خاموش شد و
در تپه های جلجتا بر صلیب آویخت
و در نهروان بر سر نیزه رفت
می سوزم
همه وجودم می سوزد
نمی دانم این آتش از روح است
یا تیرگی نگاهی در سایه روشن شب . . .
هنوز بوی تنت بر دستانم سنگینی می کند
ـ دستهایم را امشب در آغوش خواهم کشید شاید که تاریکی رویاهایم امشب از نگاه تو باشد ـ
و این حس بی تابی و
درد گنگی که در قلب می پیچد
