غمکده
داشتم مطالب خودم رو می خوندم.
حس کردم حالم از این وبلاگ به هم می خوره.
یه غمکده درست و حسابی شده . . .
نوشتن هم برای من شده راه گریز از دلتنگی ها و سکوت ها و افکاری که حتی خودم هم ازشان بدم میاید.
می خواهم در این غمکده رو ببندم. یا اینکه دیگه هیچ پستی که تلخی درش باشه توش نذازم.
اما وقتی تلخی از افکار آدم باشه، پاک کردن صورت مسئله هیچ دردی رو دوا نمی کنه.
باید این افکار رو پاک کرد.
ـ امید به انسان ها توهمی است که درش دست و پا می زنیم. باید این امید را در دل خاک دفن کرد.
