آنزیم عشق
اون شب رفته بودیم سخنرانی دکتر شیری به مناسبت دهه فاطمیه. گرچه ربط چندانی نداره ولی موضوع بحثش زن شناسی از دیدگاه یونگ بود.
توی یکی از همین سخنرانی ها گفت دانشمندان ایتالیایی کشف کردن عشق هم یک بعد بیولوژیکی داره. وقتی زوج هایی رو که عاشق همدیگه بودند مورد بررسی قرار دادند متوجه شدند ترشح یه نوع آنزیم خاص توی بدنشون بیشتر میشه که باعث میشه فرد انرژی بیشتری داشته باشه، سرحال تر باشه و بطور کلی دید بهتری نسبت به زندگی و دنیا پیدا کنه.
یعنی همون عینک گل سرخ خودمون.
البته نه اینکه این موضوع از ارزش معنوی عشق کم کنه! بلکه صرفا اثرات جسمانی عشقه.
بعد مطرح کرد که همون طور که ترشح این ماده باعث می شه روزهای عشق و عاشقی اینقدر طعم خوبی داشته باشند، به همون نسبت عدم ترشحشون (وقتی از عشق فارغ می شیم) اثرات سوء جسمانی داره. اینم یه نوع اعتیاده که وقتی فرد ازش محروم می شه ـ یعنی وقتی رابطه به هر دلیلی از بین می ره ـ تا زمانی که دوره بحران رو طی نکرده باشه علنا درد فیزیکی رو بخاطر ترشح نشدن اون آنزیم، تجربه می کنه.
ـ وابستگی، اضطراب، تردید، درد، نومیدی . . .
یک کفه ترازو خیلی سنگین شد. اما کفه دیگر؟
نظرات
پیام از sara
در خرداد ۲۸, ۱۳۸۶ ۷:۵۷ ب.ظ
خوب دیگه کسی که وادی این چیزها میشه باید بفکر دردش هم باشه.. منم که میگم دردش هم قشنگه.. حالا نه اینکه من بخوام شعار بدم و یا بگم توی عشق درد کشیدم ها نه… کلا درد هر چیزی قشنگتر از خودشه.. چرا؟ چون توی اون درد هست که خیلی چیزها رو متوجه میشیم.. و گاهی تغییر می کنیم…
پیام از خودم
در خرداد ۲۸, ۱۳۸۶ ۸:۳۳ ب.ظ
آره خب.
البته چیزی که می خوام بگم به قول تو بوی شعار می ده. ولی می گن جاده آسون فایده ای به حال زائر نداره.
اما مسئله اینه که چیزی که بدست میاری بیشتره یا چیزی که از دست می دی
این مهمه
پیام از صابر
در خرداد ۲۸, ۱۳۸۶ ۹:۳۸ ب.ظ
نمیشه گفت بیشتر از دست میدی یا بیشتر به دست میاری.
اگه آزادی، اختیار، ؛«خود بودن» کم شده باشه. با از بین رفتن عشق اینها برمیگرده.
اما ممکنه عشقی باشه که آدمها رو اسیر نکرده باشه. اونوقت با از بین رفتنش بیشتر از دست میدیم.
پیام از خودم
در خرداد ۲۸, ۱۳۸۶ ۱۰:۱۱ ب.ظ
شاید هم نمیشه با چرتکه حساب کرد . . .
البته اون نوعی که تو می گی یه جور عشق ایده آله که خب، مثلش رو خیلی خیلی کم میشه پیدا کرد.
امروز توی همشهری جوان جمله ای خوندم که: ذوقش به سختی آن است.
پیام از زهرا
در خرداد ۲۹, ۱۳۸۶ ۱۲:۱۹ ب.ظ
با سارا موافقم.
دردش هم قشنگه هم لازم.
….
ذوق میکنی. پر در میاری. پرواز میکنی. گاهی با مخ میخوری زمین!خسته و کلافه میشی.دلت میخواد به خودتو عالم و آدم بد و بیراه بگی.میخوای بزنی زیر همه چی.باز دوباره پر در میاری و میپری و… این سیکل ادامه داره و به تمام تلخی هاش و درداش می ااااااااارزه
cause
Once U fall in love the world will never be the same…
Believe me,It’ll be a better place to live in
پیام از خودم
در خرداد ۲۹, ۱۳۸۶ ۵:۴۵ ب.ظ
ممکنه البته یه دفعه هم اونچنان محکم با مخ بخوری زمین که دیگه نتونی از جات پاشی.
پیام از roka
در خرداد ۲۸, ۱۳۸۶ ۷:۵۲ ب.ظ
salam khobi matn bahali dashti az matnet baray saytam estefade kardam