آینه
ـ خستگی نیست، نومیدی هم. . . یک جور احساس گس و تلخ است زیر زبان روح.
چشمهایت را که برای لحظه ای می بندی به جای آرامشی سیاه، تصاویری گروتسک وار جلوی چشمانت ظاهر می شوند و چنگ می اندازند به لایه های ذهنت . . . تا آن اعماق را می درند و عریان می کنند.
ـ دلم می خواهد برای لحظه ای این چراغ را خاموش کنم، تا چشمانم را کسی نبیند. . . و فراموش کنم که باز، روشنش کنم
* آن روز از جلوی آینه رد می شدم. رو گرداندم تا با “او” ی داخل آینه رو ـ به ـ رو نشوم.
حال خونین دلان که گوید باز وز فلک خون جم که جوید باز
شرمش از چشم می پرستان باد نرگس مست اگر بروید باز
نظرات
پیام از سارا
در شهریور ۲۹, ۱۳۸۵ ۹:۵۲ ب.ظ
هر کجا که بروم و با هر کسی که باشم فرقی نمی کند… لبخند بر لبام نقش بسته است ولی در دلم.. دردی نهفته است.. کسی نمیداند… این روزها حتی آدمها از چشمهایم هم نمیخواند…
پیام از الیاس
در شهریور ۳۰, ۱۳۸۵ ۱۲:۰۷ ق.ظ
گروتسک نمندی؟ (نمندی به ترکی یعنی چیه)
پیام از کاکتوس، بی وبلاگ!
در مهر ۵, ۱۳۸۵ ۷:۳۶ ق.ظ
هنوز هم اینجام!
پیام از هیچستان
در مهر ۶, ۱۳۸۵ ۹:۴۵ ق.ظ
بی رحمی و بی تفاوتی شاید بهترین راه حل برای خروج از احساس گس زندگی باشد . چون این شرایط هستند که ما را مایوس می کنند . پس بهتر هست بعضی از وقت ها ما هم ینموره بی رحم باشیم اگر می خواهیم زندگی کنیم ……….
پیام از Anderanic
در آبان ۷, ۱۳۸۵ ۴:۳۱ ب.ظ
man neveshtehatoono khondam khoob boud vali maleme khili az zendegi naomidid. va moji az yaas daroone shoma moj mizane.sharmande az inke neveshtehamo be soorate penglish tape kardam majboor boodam.
پیام از رضا
در شهریور ۲۹, ۱۳۸۵ ۸:۱۰ ب.ظ
اولن آرامش سیاه نیس! دویمن گروتسک به این قشنگی!