می نویسم بر باد
می نویسم بر خاک
امشب عجیب دلتنگ یک حسم . . . دلتنگ یک شوق . . . امشب عجیب دلم می خواست دوباره آن لحظه تلخ و شیرین را تجربه کنم، که قلبت انگار یکی در میان می زند و تمنای چیزی را دارد . . .
امشب گمانم تب دارم. اینها همه تاثیرات این شب گرم و مرطوب است که انگار تو را در خود حل می کند
فردا بهتر خواهم شد.
قول می دهم.
به قول مهدی دوباره یک روایت تکراری
که هیچوقت رنگ تکرار نمی گیرد
تمام ما لحظاتی داریم، لحظاتی که وقتی برمی گردیم و به مه سنگین زندگی گذشته خیره می شویم از بین تیرگی می درخشند و راه تاریک روبرو ـ دقایق سنگین و گس را ـ روشن می کنند. کمکمان می کنند تا دوباره چشم به فردا بگشاییم و باور کنیم که هنوز ارزش رفتن را دارد این راه کهنه . . .
وقتی دست سردی انگار به قلبم چنگ زده است، چشمانم را می بندم ـ سکوت ـ و این لحظات را زیر لب مزه مزه می کنم. طعم گرمی تا اعماق روحم می دود.
ـ سرما، سکوت، باد . . . من که روی برفها نشسته ام و نورهای صورتی و زرد و آبی را نگاه می کنم که روی مه می دوند و روزی را سلام می کنم که جلوی چشمانم آغاز می شود. درست مثل این است که شاهد تولد کودکی باشی که به زندگی آغاز می کند
با شادی و اندکی درد* . . .
* شاملو
