لب تر نکرده بودی
که تا فرحزاد رفتم و
چای داغ
زیر قفس قناری و
برگشتنم با خداست
اگر بی خدا برگشتم
نه به کوه شک کن
نه به این همه قرص خواب
روی طاقچه
عکس زیر، متعلق به فردی است
که مدتها از خانه خارج شده که سیگار بخرد
برای خانه پلاک و زنگ و
برای این همه گربه
دیوار بخرد
از یابندگان تقاضای خیر و برکت و هر شب جمعه
خیرات برای همسایه و عرق خرما برای ورثه و
نامبرده دچار اختلال گراس می باشد
لب تر نکن
که چای گلستانم آرزوست
زیر
قفس
قناری
شعر از مهدی.ا
دوست دارم از همه آدمها فاصله بگیرم. سرم را روی ابرها پنهان کنم و کمی واقعی و واقعیت و تیرگی و درد و آشفتگی و هر آنچه را مربوط به این آدمهاست فراموش کنم.
دوست دارم مدتی ـ تنها ـ غروب و طلوع خورشید روی موجها را نظاره کنم.
دوست دارم زندگی را درون اتاق بی پنجره ای زندانی کنم و زنجیر بر درش ببندم و مدتی فراموش کنم که یک ـ اجبارا ـ انسانم.
زندگی جام شوکرانی است که می خواهم نوشیدنش را ـ تنها ـ لحظه ای به تعویق بیندازم
گاهی اوقات یک حرکت ساده، یک حرف و حتی یک نگاه کافی است تا روزت را خراب کند. هر چقدر هم که ضد ضربه شده باشی همیشه چیزی ـ همیشه هم همین مسائل کوچک ـ از درزهای زره رد می شود و به جایی می رسد که نباید. زره ای که مدتها ساختنش طول کشیده است. زره ای از تمام حرکات و حرفها و نگاههای تلخ و تیره . . .
در سکوت راه می روم ـ ذهنم ساکت است ـ . چیزی درونم یخ زده و احساس می کنم حتی نفسم سرد شده است. به خودم یادآوری می کنم ـ همیشه باید هر از چندگاهی این را به یاد آورد ـ
: انسان تنها به دنیا می آید. تنها زندگی می کند. و تنها از دنیا می رود.
مسیر زندگی مسیر تنهایی است که می بایست آن را در سکوت و تاریکی طی کرد تا به روشنایی رسید.
