بچه که بودیم واسه خودمون دنیایی داشتیم

یادته واسه فلان “ماشین” (ماها)

یا واسه فلان “عروسک”(شماها)

چه جوری گریه می کردیم ؟ چه جوری نق میزدیم ؟

….دلم تنگه واسه اون روزا

یادته دلامون نمی شکست؟

اگه می شکست هم به خدا اینجوری نمی شکست !

یادته تو دلامون نبود موجودی به اسم “کینه”

همه دوستامونو به اسم صدا میکردیم

….دلم تنگه واسه اون روزا

به قول آدما “چشم و گوش مون بسته بود “

ولی نازنین

بخدا ، هم بهتر می دیدیم ، هم بهتر می شنیدیم

دلم واسه اون چشم و گوش های بسته تنگ شده!

کاش میشد خدامون

یه بار دیگه منو تو رو می برد دوران کودکی یا بهتر بگم:

” دوران آدمیّت “

هر بازگشتی نشانه رها کردن راه اشتباه نیست ….ممکن بازگشت به عقبی باشد و هر رها کردنی نشانه رهایی نیست …………………
————————————
حاشیه بر متن :
* رفتن های ما مانند مسابقه ماشن سواریه که از اون مبدایی که شروع میکنیم با سرعت بالا حرکت میکنیم . میریم جلو جلو و بعد می بینم که چقدر زیاد جلو رفتیم . دنده عقب میگیریم که برگریدیم میریم میریم عقب اینقدر عقب که مبیبینم که از اون مبدایی که شروع کردیم چقدر عقب هستیم