گاهی اوقات احساس میکنی که با سر درون مرداب سرد و تاریکی فرو رفتهای. . . پایین تر . . . پایین تر . . .
تا جایی که نور روز جای خود را به تصاویر تیره ای می دهد که ذهنت را تسخیر می کنند. دهان به فریاد باز میکنی و لجنها دهانت را پر میکنند، با خونت در میآمیزند و با ضربان قلبت یکی می شوند.
چشم میگشایی و تاریکی نگاهت را پر میکند. نفس می کشی و رایحه مسموم مرداب را فرو می دهی . . .
و دیگر صدای قلب “خود” را نمی شنوی.
دیگر به انتهای مرداب رسیده ای. اینجا آخر خط است.
- ماشه را بکش
چه زمان می فهمیم دیگر بس است؟ که دیگر باید تمامش کنیم، به خانه برگردیم و شاید برای یک روز تمام در را ببندیم و در سکوت فرو رویم؟
ـ هیچوقت. ما تقریبا هیچ وقت نمی فهمیم چه زمان باید راه را رها کرد و بازگشت . . . همیشه آنقدر پیش می رویم که از آن سوی دنیا می افتیم.
همه مشکلات هستی از یک سیب شروع شد و چندین برگ.
اینها همه حرف است که دانستن بهتر از ندانستن است. که آدم بهتر است بداند و بمیرد تا آنکه زنده باشد و در جهالت به سر برد. که رنج دانا به از خوشی نادان است. . .
این ها همه حرف است.
کدام ما دلمان نمی خواهد شبی این سیب را تف کنیم تا خوابمان سبک باشد و روشن؟
