خوشبختی
به هنگام خنده گریستم
و چون گریستم بر لبم خنده یافتم
من خوشبختی خویش را میان این خنده گریه ها باز جستم
که از پس از هر اندوه شادی باشد
و در دل هر شادی طعم تلخ اندوهی . . .
نظرات
پیام از کاکتوس
در اسفند ۸, ۱۳۸۴ ۱۰:۱۵ ب.ظ
آخ جون چه دوست جون باحالی!
حال کردم با این مرام گذاشتنت…
راستی قرار بود یه چیزی برام بفرستی. یادته؟
پیام از مهدی
در اسفند ۱۰, ۱۳۸۴ ۱:۴۷ ق.ظ
سلام
مهم همون خوشبختیه …گریه و خنده وسیله ن…
شادی و غم کنار همند که معنی پیدا می کنن.
……….
بعضی ها هیچ وقت نمی تونن پرواز کنن…نه از ضعف خودشون !! نه!…قرض می دن بال هاشون رو…آرزوهاشون همیشه تو آسموناست و مثل یه امانت پیش یه امانت دار…
……….
جالبه!
پیام از مهدی
در اسفند ۱۰, ۱۳۸۴ ۱۱:۵۰ ق.ظ
سلام
آره قبول دارم
اما چرا پس آدم حرفاش رو تو نت بنویسه؟!!!
اگه نظر جمع…کمک جمع…هم فکری جمع…هم دردی جمع یا هرچیز دیگه رو نمی خواد…پیش خودش بنویسه!!
یا مث بعضی ها..هر دو جا بنویسه!
می دونی این احساسات بعضی وقت ها با دیگرانی که میانمی خونن ممکنه مشتر باشه…بعد با خودت میگی..اوهوم …پس من تنها این همه مشکل تا هرچیزی رو ندارم…از اونی که تجربه کرده کمک میگیرم و حلش می کنم. اما اگه اون نخواد بشنوه….خب من یه جوریم میشه دیگه…
نمی دونم…
پیام از یه نفر که…
در اسفند ۱۱, ۱۳۸۴ ۴:۰۱ ب.ظ
سلام !
نمی دونم این جوری گره داشتن همه چیز باهمه که معنیشون رو کامل می کنه یا معنی اونا وقتی که خالص و تنها باشن کامله!!!!
پیام از حمیدرضا
در اسفند ۱۲, ۱۳۸۴ ۶:۰۲ ب.ظ
سلام.شعر قشنگیه. واقعا درسته در دل هر شادی اندوهی هستش… می شه گفت که دیگه این کار رو نمی کنه اما باز هم این کار رو می کنه هر چقدر که هم بخواهد کسی رو نشناسه باز در پی شناخت از اون میره…به من سر بزن خوشحال میشم
پیام از فری
در اسفند ۸, ۱۳۸۴ ۱۰:۱۳ ب.ظ
سلام
اشعار زیبایی توی وبلاگت هست
ممنون
پیروز باشی